wereldeditie.nl

Het leuke van een programma als ‘ik vertrek’ van de Tros is, voor reeds vertrokkenen, natuurlijk de herkenbaarheid. Vanaf het smeden van het plan aan de keukentafel in de vertrouwde omgeving tot aan de uitvoering in het nieuwe beloofde land. We volgen dit proces op de voet en scheppen er soms een satanisch genoegen in te voorspellen wat er eventueel mis zou kunnen gaan of onmogelijk goed.

We hebben namelijk de meeste fouten zelf ook gemaakt en dat maakt dit programma zo leuk om naar te kijken. De meest gemaakte fouten van mensen die emigreren zijn, denk ik, het onvoldoende beheersen van de taal van het nieuwe land en een te zonnige taxatie van de kosten alvorens weer eigen inkomen te genereren.

Het aspect van de taal speelt, met name buiten de Angelsaksische landen ( de meeste Hollanders hebben wel iets van Engels in hun talenbagage), een belangrijke rol in het welslagen van de expeditie. Toen wij (mijn vrouw Corrie en ik) twaalf jaar terug hier in Altea aan de Costa Blanca arriveerden, hadden wij een aantal Spaanse lessen gevolgd en dachten dat dit, aangevuld met onze kennis van andere talen, genoeg zou zijn om ons verstaanbaar te maken en de bedoelingen van de lokalen te begrijpen.

Helaas gaat deze vlieger niet op. Het is dus een misverstand om te vertrouwen op de talenkennis van een ander. Zolang dit misplaatste vertrouwen zich beperkt tot de linguistische kwaliteiten van die ander, blijft de schade over het algemeen te overzien, al hoef je niet altijd te liegen alsof het gedrukt staat, natuurlijk. Wat betreft de centjes is een goede planning evident met andere woorden maak een berekening en doe dit maal twee. Onvoorziene kosten, vertragingen, vergunningen die een eeuwigheid duren voor afgifte, failliete aannemers, oplichting, of gewoon dood en verderf…. De lijst met valkuilen is schier eindeloos en maakt meedoen en winnen van de Staatsloterij tot een kansrijke onderneming. Om met een miljoen euro uit Spanje te vertrekken, moet je met twee miljoen komen, wordt weleens gezegd.

Nou is dit allemaal wat overdreven, maar het geeft iets aan van wat voor ervaringen mensen gehad hebben en zullen meemaken in de toekomst. Maar het blijft een prachtig iets, je boeltje oppakken, huis verkopen, de auto volladen en koers zetten richting een nieuwe horizon, een ongewisse toekomst waar mogelijkheden en beperkingen zullen strijden om voorrang, maar het allerbelangrijkste is het moment dat je het gevoel van totale vrijheid hebt, het moment dat je de snelweg opdraait en de wereld zich voor je opent. Wat de gevolgen van de verhuizing ook zullen zijn, dat moment heb je en koester je en dan kan de rest, als je een beetje het koppie erbij houdt, eigenlijk niet meer stuk. Donderdag is er weer een aflevering van ‘ik vertrek’, ben benieuwd: redden ze het of redden ze het niet.