Terug naar gastmoeder Namaawu in Ghana
Bijna ga ik terug, terug naar Ghana. Terug naar het land en de mensen die mij zo veel hebben geleerd over het leven. Een mooie, rijke en intensieve ervaring, terwijl ik er juist ook een aantal keren de moeilijkste momenten van mijn leven heb gekend. Op die momenten konden mijn gastmoeder Namaawu en ik elkaar gewoon niet begrijpen.
Het meest sprekende was tijdens een periode van ziekte. Ik had een darminfectie die onbehandelbaar leek en met alle wil van de wereld kon ik geen eten binnen houden. Zij voelde zich verantwoordelijk voor mij en wilde niet dat ik heimwee had naar Nederland. Dus wat deed ze: met de grootste inspanningen, toewijding en een flinke greep in haar geldbuidel, een soort van soepgroenten en aardappel voor me regelen. ‘With this, you don’t think at home’! En ik dacht bij de eerste geur: ‘Waarom heb je er in godesnaam weer die verrekte peper ingeknald?!’
Mijn naam is Carole Donkers, nu 33, en samen met Marcel woonachtig in Bovenkarspel. In 2007 vertrok ik voor 10 maanden naar het noorden van Ghana. Ik woonde in het gezin van Namaawu en werkte als vrijwilliger voor de organisatie Ontmoet Afrika/Meet Africa.
Namaawu was vaak als een moeder voor haar dochter, maar we waren bovenal twee vrouwen uit verschillende werelden. Wonend in het overwegend Islamitische Noorden, was ik blij dat ik als vrouw geboren ben in Nederland, in deze tijd met alle mogelijkheden. En toch, juist midden in het confronterende verschil tussen man en vrouw daar, leerde Namaawu mij dat je je niet hoeft te voegen naar ontstane (rol)patronen, maar dat je er doorheen kunt breken door te zijn wie je bent.
Namaawu (nu 40 jaar) heeft in haar jeugd ongeveer twee jaar basisschool gehad en kan niet lezen of schrijven. Zij werd alleenstaande moeder rond haar twintigste en voorzag in een inkomen als kapster met haar eigen ‘barbershop’, zij wilde koste wat kost zelfvoorzienend zijn. Namaawu’s dochter Aisha die nu zelf 20 is, zit op de universiteit. Namaawu is zeer gedreven om Aisha de kansen te geven die zij zelf nooit heeft gehad. Begin 30 trouwde Namaawu met een Nigeriaanse man, net als zij een moslim. Met hem kreeg zij nog twee jongens, nu 6 en 3 jaar. Zij weigert haar man haar leven volledig te laten bepalen en zoekt, binnen de grenzen van het toelaatbare, de discussie op. Dit is uitzonderlijk in de overwegend traditionele en islamitische samenleving van Noord-Ghana. Zij is (tot heden) zijn enige vrouw en ze is fervent voorstander van monogamie. In de dorpen in de regio, gaat zij ook het gesprek aan met de mannen en vrouwen met als doel polygamie te ontmoedigen en geboortebeperking te stimuleren.
Namaawu, vrouw met humor, passie, gedrevenheid, vechtlust en met onzekerheden. Maar bovenal is zij een vrouw die droomt, die gelooft en die realiseert. Ik heb zin om haar weer te zien!
De komende zes weken kun je me volgen tijdens mijn weerzien en tijdelijke verblijf in de regio die voelt als een tweede thuis.
