Speciaalzaken in Finland? 80 km verder!
Bij ons trouwen heb ik mijn vrouw beloofd dat we op een geschikt moment naar Finland zouden verhuizen. Dat geschikte moment kwam 12 jaar geleden. Een baan voor mijn vrouw, een locatie die we konden ontwikkelen en kinderen die jong genoeg waren om makkelijk de overstap te maken.
Dus hebben we ons rijtjeshuis in de randstad verruild voor een oude dorpsschool op het platteland in Oost-Finland. Eerst verbouwen en uitbreiden en tegelijkertijd langzaam een toeristisch bedrijfje opzetten.
En natuurlijk wennen en aanpassen. In de randstad was ik gewend aan mensen, huizen, drukte, files en vooral lawaai. Nu woon ik in een dorp met 85 inwoners. Dat dorp heeft dan een oppervlakte vergelijkbaar met een gemiddelde Nederlandse gemeente. En bij dorp moet je je een aantal onverharde boswegen voorstellen met hier en daar een boerderijtje of een huis.
We wonen dus niet op een kluitje.
Wat het meeste opvalt hier is de rust en de stilte. In de zomer hoor je nog wel dieren, (ook op grote afstand) maar in de winter als de sneeuw alles afdekt is het echt doodstil.
Een ander opvallend verschil met de randstad; iedereen kent elkaar en weet precies wat er gaande is. Waar ik vroeger een handje vol buren kende en een aantal anderen goeie dag zei als ik ze tegenkwam. Nu ken ik alle 85 inwoners (en ook veel uit de omliggende “dorpen”). Burenhulp is natuurlijk vanzelfsprekend en eigenlijk ook onmisbaar. En het is ook een belangrijk sociaal element. Doe je niet mee, dan tel je niet mee.
Al met al een hele verandering in mijn leven. En hoewel ik de meeste verschillen met de randstad als positief ervaar (ruimte, rust, stilte, burenhulp), zijn er natuurlijk ook zaken die tegenvallen. Of die een aanpassing van je gewoontes of hobby’s noodzakelijk maken. Voor boodschappen moet ik naar het kerkdorp (het centrale dorp in de gemeente).
Maar dat is wel 22 km bij ons vandaan. Iets vergeten? Dan moet je maar improviseren. Speciaalzaken? 80 km verder! Je moet dus heel bewust boodschappen gaan doen en zaken plannen.
Hetzelfde geldt voor hobby of sportverenigingen. Lokaal is er vrijwel geen keuze. Het is of meedoen met wat er is, of minstens twee maal een uur reistijd.(in de winter dus nog langer). Het was natuurlijk wennen, maar nadat je je aan de nieuwe routine aangepast hebt, ervaar je het nauwelijks meer als een nadeel.
Wat kan ik nog zeggen? Nu ik hier gewend ben zou ik niet meer terug willen.
