wereldeditie.nl

Zittend op een terrasje aan de Yarra onder de Australische zon, moeten we ineens denken aan zo’n 4,5 jaar geleden. Ook toen zaten we op een terras, zij het dat we toen in Egmond aan Zee op een mooie Hollandse zomerdag uitkeken over de Noordzee.

Het gesprek ging die dag over emigreren naar Australie. Voor de zoveelste keer. Marco was daar een aantal jaar eerder op vakantie geweest en op slag verliefd geworden op het land, de cultuur, de relaxte levenswijze, het mooie weer. En vaker en vaker had hij het er met Yvonne over hoe het zou zijn om daar te wonen. Zo vaak, dat zij ook enthousiast was geworden en op die dag besloten we te stoppen met er alleen maar over te praten en de droom werkelijkheid te laten worden.

Zo stonden we een week later bij een bureautje in Amsterdam dat de emigratie wel even voor ons zou regelen. Helaas bleek dat toch iets minder gemakkelijk dan ze ons wilden laten geloven en iets duurder dan ze in de advertentie hadden gezegd. Dus besloten we het heft maar in eigen hand te nemen. Niet wetende wat ons allemaal nog te wachten zou staan. Want hoe relaxed die Australiers ook mogen zijn, ze laten je er niet zomaar definitief binnen. Daarvoor is papierwerk nodig, heel veel papierwerk. Om te bewijzen dat je aan een enorme waslijst van eisen voldoet. Ben je echt wel al tien jaar samen, ben je echt wel in Nederland geboren, ben je echt wel het kind van de ouders die je zegt te hebben, heb je echt geen schulden, heb je echt de werkervaring die je zegt te hebben. En zo gaat de lijst nog een tijdje door. Geloven ze je eindelijk, dan komen de testen. Zo wordt je Engels bijvoorbeeld een dag lang onder de loep genomen. En bekijken ze je gezondheid. Twee dagen testen, tot het maken van röntgenfoto’s aan toe.

Twee jaar lang bestond ons leven uit spanning, onzekerheid, maar vooral uit het invullen van formulieren. Maar met resultaat: in december 2007 kregen we een emailtje van de Australische overheid waarin we van harte uitgenodigd werden in Australie te komen wonen en werken!

Een half jaartje later bevonden we ons dan ook op Schiphol, om na een emotioneel afscheid van de familie op het vliegtuig richting Melbourne te stappen. Waar we nu alweer zo’n 2,5 jaar wonen. Sterker nog, we mogen onszelf inmiddels offcieel Aussies noemen. Maar na een jeugd in Landsmeer en Edam voor Yvonne, in Enkhuizen voor Marco, jarenlang wonen in eerst Alkmaar en later in Egmond aan Zee houden we het voorlopig in ieder geval nog maar even op noordhollandse import Aussies.Hoe vertrouwd het uitzicht op de Yarra ook al is…