wereldeditie.nl

Afgelopen maandag ging ik met de voorzitter van de raad van bestuur van mijn bedrijfje lunchen. We babbelden wat over problemen in Ghana in zijn algemeenheid en die van gehandicapten in het bijzonder. Veel mensen hier in Ghana geloven dat gehandicapt zijn betekent dat God je straft. Dit geloof veroorzaakt dat veel gehandicapt geborenen ergens voor dood worden achtergelaten of uit hun families verstoten worden, al of niet inclusief hun moeders.

Mijn collega zet zich in voor de positie van gehandicapten en heeft ook vanuit deze drijfveer de NGO opgericht waarvoor ik nu werk. Tijdens onze lunch vertelt hij me dat hij die middag een vluchtelingenkamp van Liberiaanse vluchtelingen gaat bezoeken. Wil ik mee? Zo beland ik dus laat in de middag in een vluchtelingenkamp.

Hier zitten 22.000 (!) Liberiaanse vluchtelingen waarvan zo’n 100 gehandicapt. Velen wonen hier al meer dan 10 jaar en zien weinig uitweg meer. De situatie in Monrovia is weliswaar veilig maar daarbuiten schijnt dat lang niet overal het geval te zijn. Bovendien hebben velen al hun familieleden verloren en ondersteunt de overheid in Liberia remigranten niet. ‘Waar moet ik naartoe terugkeren?’ vraagt een van de mensen mij. Ook de Ghanese overheid laat de vluchtelingen de laatste 2 jaar aan hun lot over. Schaakmat zo ervaar ik het.

Mijn collega is uitgenodigd met de vraag of hij komende donderdag een toespraak wil houden bij een festiviteit voor gehandicapten. Tot schrik van de dame die hem uitnodigde laat Alex haar weten die dag niet beschikbaar te zijn. Hij kan niet komen maar zal zorgen voor vervanging. ‘Goh, wat zet die man zich in’, is mijn gedachte. Op de terugreis naar Accra begint mij langzaam te dagen wie de vervanger is. Drie keer raden.

Lang verhaal kort: donderdagochtend om 11 uur: daar sta ik dan. Ik heb de afgelopen dagen gedacht over welke boodschap ik wil brengen en hoe ik dat wil doen. Hoe kan ik een motivatietoespraak houden zonder zelf echt het probleem te hebben ervaren en geen oplossing te hebben? Ik besluit mijn boodschap samen te vatten door het lied: ‘always look on the bright side of life’. Ik laat het lied horen (muziek is hier een geweldige binnenkomer).

Daarna begeleid ik een rollenspel waarin ik de mensen zelf uitnodig de negatieve en positieve kanten van hun dilemma’s te belichten. Zo weet ik mijn boodschap te brengen. En het publiek heeft er plezier in. Als ik tijdens de afsluitende danspartij meedans kan ik niet meer stuk! Na afloop voel ik me een ware beroemdheid: interview voor de krant, handen en bedankje van 50% van de deelnemers en niet te vergeten 2 huwelijksaanzoeken. Is er toch nog een vluchtweg uit dit kamp? Die blanke rijke vrouw die zei nog niet getrouwd te zijn?  Heb ik toch een foutje in mijn toespraak gemaakt.