wereldeditie.nl

En toen was er nog maar 1 om iedereen vanuit Ghana een gelukkig 2010 te wensen! Marcel, inmiddels terug in Nederland, was in de omstandigheid het jaar 15 uur lang, uur voor uur, uit te luiden in de bus terug naar Accra. Ik heb me simpelweg het nieuwe jaar in geslapen.

We hadden ons oud&nieuw al gehad op tweede kerstdag in het dorpje Bongo. We waren gasten van de paramount chief van de regio (vergelijk burgervader van een verzameling dorpen). Bij aankomst worden we wederom hartelijk verwelkomd door de chief himself en zijn gevolg.

 Tijdens dit vuurfestival wordt het traditionele oude jaar afgesloten en het nieuwe ingeluid.

Na het avondmaal is het wachten op een teken van de chief dat het nieuwe jaar aangekondigd kan worden. Vol verwachting klopt ons hart dan ook. Eerst het startschot met een geweer/buks: KNAL! Een enorme terugslag en een hoop rook. Alle fakkels worden aangestoken. Je wenst elkaar een voorspoedig nieuwjaar door de fakkel boven de ander z’n hoofd rond te zwaaien. Als ook wij ‘gezegend’ zijn, wordt het vuur overgegeven aan de rest van het dorp. Onder luid gezang, getrommel en gegil gaat het overal rond. Met een tweede geweerschot wordt het teken gegeven de fakkels naar de rivier te brengen om te doven.

De volgende ochtend worden we alweer tegen 04.30u gewekt door trommels recht voor onze hutdeur. De dag van feest wordt aangekondigd. Om 09.00u begint een officiële ceremonie. Alle chiefs uit de regio komen hiervoor. Daarna barst tot laat in de avond een festival los met allerlei drum- en dansgroepen.

 We zitten en wachten. Tegen 11.00u. beginnen we toch wat geïrriteerd te worden van het hangen, maar vooral van het niet weten wanneer, waarvoor en waarop. Een typisch Hollands trekje, waar Ibrahim droog over opmerkt: “You do still realise that it is 09.00u African Time?”

Ruim over twaalven, lijkt er dan toch wat te gebeuren. Weer een buks die tevoorschijn komt, poging 5 lukt. Het sein voor de chief en zijn gevolg om de compound uit te komen. Als iedereen gesetteld is, begint de imam met de voorspellingen voor het nieuwe jaar. De boodschap is wat wisselend: eten in overvloed, maar ook veel ziekte bij met name de jonge, sterke mannen, vooral de ogen zullen zwaar te leiden hebben. Gelukkig kan dit voorkomen worden door een flinke offerande. Er volgt een aardige lijst: een paard, een stier, een gewaad, 4GHc (1 GHc = 0,50 euro) voor elke vrouw in het dorp, 7 GHc voor elke man, twee kippen……….en zo gaat het nog wel even door. De chief moet dit alles aanleveren, ook chiefs van omliggende dorpen laten wat geld achter. Na dit officiële gedeelte rest een dag van eten, dansen en feesten.

Moe en voldaan trekken we ons in de middag weer terug in de luxe sferen van het hotel en vooral: de tijd aan onszelf!

Sinds een paar dagen zit ik weer in Tamale. Met tas en al heb ik de stap over de drempel van mijn oude huis gezet, ik ben de komende dagen weer inwonend bij mijn familie. Van daaruit zoals gewoon was in de ochtend naar ‘the office’, hoewel ik deze keer niet al te veel werk zal verichten. Mijn fiets van toen is bewaard gebleven (gedoneerd om te verhuren aan gasten) en deze heeft me vandaag naar het internetcafe gebracht.

Langzaam rol ik weer in mijn leventje van toen, soms moet ik me bewust realiseren dat het dit keer maar voor heel even is….