wereldeditie.nl

Beijing, begin januari 2010. Het is glibberen en bibberen. De winter heeft zich met volle overgave op de stad gestort. In zestig jaar, zo berichten de media hier, is het niet zo koud geweest.

Hoogtepunt, danwel dieptepunt maandag: minus zestien graden. En het wordt nog helser, de komende dagen, is voorspeld… Je vriest zo’n beetje aan de grond vast als je niet vlot genoeg doorloopt.

De stad ligt op z’n gat door de gladheid. Chaos. Is het natuurlijk altijd wel in Beijing, maar normaal bestaat die uit het stilstaan in de file en het vechten om een metertje terreinwinst. Nu is de file ver te zoeken, maar schiet je helemaal geen steek op. De weg is bezaaid met ijs in plaats van blik. Mensen kunnen niet naar hun werk, wenken tevergeefs naar die paar door de straten glijdende taxi’s.

Spekkopers zijn de berijders van de beng beng che, de driewielkarretjes die passagiers over korte afstand vervoeren. De naam is ongetwijfeld bedacht door het geluid dat ze maken als ze over de ongelijke straten razen – beng! beng! – of als je je hoofd stoot tegen het lage plafond. De aanbieders van de illegale diensten ruiken hun kans en werpen hun prijzen omhoog als ze naar het metrostation reizen. Vijf kuai? Nee, vandaag acht!

De metro is het makkelijkste vervoermiddel in deze Siberische toestanden. Enig probleem: ze puilen uit. Normaal is het tijdens spitsuur al duwen om de wagons met zoveel mogelijk mensen te vullen, daar zijn zelfs speciale geüniformeerde proppers voor aangesteld, maar nu staan de metro’s bol als ze de platformen verlaten. Succes als je in het midden staat en er de volgende halte uitwilt… Het moet wel gezegd: de metro’s kennen weinig problemen. Rijden vaak, snel, hebben geen last van bevroren wissels of vierkante wielen. Er is hier dan ook nauwelijks iets geprivatiseerd.

Tienduizenden reizigers zitten ingesneeuwd op het vliegveld vast. Zondag waren volgens officiële kanalen 1200 vluchten al geschrapt. Downtown worden dekens uitgedeeld aan behoeftigen, bedden geregeld voor wie geen – afdoende – onderkomen heeft. Scholen hielden maandag hun deuren een dagje extra dicht. Benieuwd trouwens hoe ze dat in Heilongjiang managen, want daar daalde het kwik al naar min 35.

Door de vorst neemt bovendien ook de prijs van groente omhoog een vlucht, is al gewaarschuwd. Sla en kool kan weleens vijftig procent duurder worden. Vooral dat hakt er in, zeker bij de Beijingers die de tijd nog hebben meegemaakt dat er in barre omstandigheden da bai cai (noemen we in Holland eenvoudig Chinese kool) van vrachtwagens werd gegooid tegen absolute bodemprijzen. Maar het transport is lastig; veel winkels moeten wat langer teren op hun (oude) voorraad.

Afzien dus, voor de bewoners. Merk je dat? Nauwelijks. Op televisie zijn de hele dag reportages te zien van vallende mensen, aanrijdingen, bibberende kinderen en shop-a-holics die het toch niet konden laten. Reality-tv in pure vorm. Thuis op de bank, theepot in de buurt, zonnebloempitten binnen handbereik. Winterse gezelligheid die de huiskamer in wordt geslingerd. Gratis. Toch nog een meevallertje.

(Blogs van Marcel Vink verschijnen ook op www.geledraak.nl, de site voor China, Hongkong en Taiwan)