Dat meest veelzijdige stukje vlees, maar niet op het Finse platteland
Wat ik hier op het Finse platteland mis is de variatie in kipproducten.
In de plaatselijke supermarkt kan ik meestal alleen kippenpoten vinden (en eieren). En die poten zijn gemarineerd in een onbestemde rode brei, waarbij, om het gewicht te verhogen, een flinke extra portie is toegevoegd in de verpakking. Het gevolg; hoe je de kip ook klaar maakt, de smaak wordt vooral bepaald door die rode smurrie.
Kennelijk hebben de kippenslachters verschillende afnemers gevonden voor de verschillende delen van een kip. Gebraden kippevleugeltjes vind je vooral in de pizzatenten waar je net zo veel mag eten als je wilt. (niet dat de kwaliteit uitlokt om je bord vol te laden). En de nog slechtere kwaliteit vlees en zenen wordt verwerkt tot kipnuggets voor de hamburgerketens.
Maar op een of andere mysterieuze reden verdwijnen de kippenborsten volledig uit beeld.
Dat Finnen geen culinaire traditie hebben met kip is begrijpelijk. In het Finse klimaat moet je de kippen een groot deel van het jaar binnen houden en je moet er voer voor verbouwen. Arbeidsintensief en de opbrengst is nihil. Kippen werden daarom vooral gehouden om hun eieren. Kippen en eieren waren vroeger dure producten. En zolang een kip aan de leg was, werd ze niet geslacht.
Tijdens mijn opleiding tot kok was een van de opdrachten een menu samenstellen rond kip. Ik heb toen getracht traditionele Finse kipgerechten te vinden. Niet één heb ik kunnen vinden. Het enige gerecht met een kippe naam is ”kalakukko” oftewel ”vishaantje”. Een regionale specialiteit uit Kuopio, een brood van zwaar rogge deeg, gevuld met vis (bij voorkeur baars) en spek dat minstens 4 uur in een zeer hete oven gebakken wordt. Het resultaat is een keihard brood met een boterzachte vulling dat, zolang het niet aangesneden wordt, weken of maanden houdbaar is. En ja, het is erg lekker.
Terug naar mijn gemarineerde kippenpoten. De afgelopen jaren heb ik al het mogelijke geprobeerd om die rode smurrie te neutraliseren en variaties in smaak te krijgen. Veel is niet mogelijk, alleen gerechten zoals duivelse kip of sambal goering kip kunnen de smaak neutraliseren. Voor privégebruik is dat prima, maar helaas zijn Finnen niet gewend aan pittig of gekruid eten. Geen avontuurlijk of exotisch eten voor hen, maar degelijke gewone kost met veel zout en weinig peper.
Ik blijf experimenteren met kip, maar voorlopig komt het nog niet op het menu voor de gasten.
