Chinezen gaan pas naar de tandarts als ze pijn hebben
De duim gaat omhoog. Ting hao! Tandarts Zhou is tevreden. Na een bliksemcheck van nog geen minuut, gratis tussendoortje omdat hij mijn schoonfamilie kent, heeft hij genoeg gezien. Uitstekend gebit. Zuinig op zijn.
Chinezen en tandartsen, het blijft een wonderlijk verhaal. Veel gebitsdokters in Nederland zijn van afkomst Chinees (velen komen uit Indonesië). Als kind had ik ieder half jaar te maken met tandarts Oei, die er lustig op los boorde, alsof zijn salaris afhing van het aantal ingrepen dat hij verrichtte. Dat was met recht oei, iedere keer dat hij me aan de tand voelde. Later bleek ik overigens ineens over een prima gebit te beschikken.
Meesters in tandheelkunde dus. De kwaliteit is hoog, anno 2010 in de Chinese steden, al hangt het natuurlijk van de behandelaar af. Er schijnen ook trekkers te zijn die verdoven met hete pepers, maar ik heb alle vertrouwen in de medische kennis hier. Toch, met zoveel kunde blijft het opmerkelijk dat het gemiddelde gebit hier eruit ziet als de Ruïne van Brederode.
Oké, misschien wat overdreven, maar kijk maar eens rond op straat en je ziet legio mensen met scheve tanden, bruine tanden, gebroken tanden of géén tanden. Ook de mondverzorging is ‘anders’. Tongborstels zijn hier slecht te krijgen, en die wel te koop zijn halen het niet bij de Hollandse schrapers. Ik heb een keer een goede gezien in Beijing, à omgerekend twaalf euro… Ergo, ik laat ze regelmatig opsturen, net als de tandensticks, en de ‘achterstekiesreinigers’.
Chinezen gaan pas naar een tandarts als ze pijn hebben. Geldkwestie, begrijpelijk. Maar vaak is het dan al te laat, en volstaat soms alleen nog de rigoureuze methode: de hele handel verwijderen, en opnieuw van de grond opbouwen – met metaal. Sommige patiënten zien eruit als Robocop als ze de kliniek verlaten.
Het systeem van halfjaarlijkse controle is een zegen in Nederland – al zijn daar natuurlijk ook legio probleemgevallen. Ik wil de gewoonte graag voortzetten in Beijing. Een mailtje ter herinnering zit er niet in, maar ik ben over een half jaar weer welkom bij tandarts Zhou, verzekert hij me, terwijl hij zijn tanden bloot lacht.
