Hopen op sneeuw
Hoewel het voor heel veel mensen vooral overlast betekent, zijn het juist de sneeuw en het ijs die ons in deze periode met heimwee aan Nederland doen denken.
Als we nu “thuis” in Wormer zouden wonen, zouden we uitkijken over de besneeuwde weilanden. En dan zouden we ’s middags achter in de tuin de schaatsen onder binden en Het Zwet op gaan en na een tijdje lekker van koek en zopie genieten op het ijs of met de hele familie bij opa en oma thuis…
Wij, dat zijn Jan Hein Duijn, Sandra Vos en onze twee kinderen Anne en Joris. Drie jaar geleden zijn wij vanuit Wormer vertrokken naar Frankrijk. Jan Hein werkte in Nederland voor KLM-Air France en kreeg de kans om voor een aantal jaren in Frankrijk te gaan werken. Die kans hebben we met beide handen aangegrepen. Onze dochter Anne was nog maar twee jaar, Frankrijk is niet al te ver weg, dus contact met het thuisfront is makkelijk te onderhouden, en Sandra heeft altijd al een passie voor Frankrijk gehad.
In januari 2007 was het zover: uitgezwaaid door familie vertrokken we uit Wormer, naar onze nieuwe woonplaats Aumont en Halatte, een dorpje met maar 500 inwoners op nog geen 50 kilometer van Parijs. We vielen direct voor de tot woonhuis gerenoveerde herberg in dit typisch franse dorp. Jammer is wel dat er in Aumont verder geen voorzieningen zijn, behalve een bibliotheek, met beperkte openingstijden en een gemeentehuis. Maar het huis is fantastisch, de achtertuin grenst aan het bos en we wonen 5 minuten rijden van het prachtige middeleeuwse stadje Senlis, waar verder wel alle voorzieningen zijn.
Zo hebben we er inmiddels drie jaar op zitten en die zijn omgevlogen. We hebben allemaal onze draai gevonden: Jan Hein in zijn werk, waar hij zich de franse taal en cultuur ook volgens zijn franse collega’s heel snel eigen heeft gemaakt. Sandra heeft de switch kunnen maken van bijna full-time werken in Nederland naar andere zinvolle bezigheden, zoals studeren en freelance vertaalwerkzaamheden. Anne zit op een Franse school en heeft veel vriendjes en vriendinnetjes en spreekt natuurlijk vloeiend Frans. En dan is in de tussentijd ook onze zoon Joris nog geboren. Op 18 februari alweer 1 jaar geleden. Hij gaat sinds kort naar de crèche en heeft het daar ook prima naar zijn zin.
We hopen hier nog een tijdje door te kunnen brengen en zullen in de komende tijd geregeld over onze belevenissen bloggen. En in de tussentijd hopen we op een dik pak sneeuw, want ijs…dat vind je hier alleen in eetbare vorm, of als kunstijsbaantje op de kerstmarkt, waar kinderen en jongeren hun rondjes “krabbelen”. Onze schaatsen kunnen dus in het vet blijven.
