Togo en Benin is nog vol van voodoo
Oud en nieuw lijkt hier in West Afrika geen groot ding. Geen vuurwerk en de oliebollen die wij in Nederland speciaal voor nieuw jaar bewaren, eet ik hier elke dag als ontbijt op straat.
Dat weerhoudt mij er natuurlijk niet van om jullie vanuit Ghana een gezond en gelukkig 2010 te wensen.
De afgelopen 2 weken heb ik samen met 9 andere VSO vrijwilligers vakantie gevierd in Togo en Benin. Daar waar Ghana voornamelijk beïnvloed is door de Engelsen zijn Togo en Benin door de Fransen bezet geweest. Dit brengt een volledig andere sfeer dan in Ghana. De franse taal, frans stokbrood (!), jeu de boules, mooi ingerichte pleintjes,….
Ook het vervoer is compleet anders dan in Ghana. Een taxi in Ghana bevat maximaal 4 passagiers, een taxibusje meer maar iedereen past ergens op een stoel. Zo niet in Togo en Benin: een taxi (oude Peugeot stationwagon) vertrekt niet zolang er geen 2 passagiers op de voorstoel zitten, en 4 op de achterbank en 3 op de bank daarachter.
Een busje bevat onmogelijk veel meer passagiers. Niet de meest aangename vorm van transport en je weet niet hoe ongelooflijk intiem je direct bent met je medepassagiers. Tenslotte zit je half of helemaal bij elkaar op schoot.
Korte afstanden worden in deze landen achterop de motor afgelegd: 2 personen achterop is hier ook vrij normaal. Ik kan je vertellen dat aangenaam anders is. Bergaf schuif je langzaamaan steeds dichter tegen de bestuurder van de motor aan, terwijl de persoon achter je angstvallig probeert zich aan het bagagerek vast te houden.
Iedere kuil in de weg die niet te ontwijken valt is, met name voor de achterste passagier, geen pretje: hij of zij landt met een harde klap op het bagagerek. Toch vond ik dit echt een heerlijke manier van vervoer.
De voodoo cultuur is levendig in Togo en Benin. Hoewel het Christendom hier door de kolonisten is geïntroduceerd is het merendeel van de bevolking Voodoo trouw gebleven.
Op de markt worden allerhande beschermende Fetish verkocht (hondenkop, vleermuis, kikker, eendenskelet,…). Naast de huizen staat een beeltenis van een god die moet zorgdragen voor bescherming van het huis en zijn inwoners.
Tijdens 1 van mijn laatste dagen in Togo bezocht ik samen met een andere vrijwilliger een Voodoo priester. Bij aankomst, ’s ochtends om acht uur, troffen we een man die zo te zien behoorlijk wat lokale gin had genuttigd.
Na even wachten werden wij mee de tempel ingenomen. Ik moest even wennen aan de sfeer van deze tempel: in mijn ogen allerhande rommel, veel lege gin-flessen en restanten van bloederige slachtpartijen. Offerandes gaan vergezeld van gin en een dode kip of ander dier. Ons werd, na het drinken van een glaasje gin (heerlijk op je nuchtere maag), de betekenis van enkele fetish uitgelegd en de priester richtte een gebed tot ons.
Het bezoek aan de beschermende god in een andere ruimte kon alleen worden afgelegd als we ons bovenlijf ontblootten. Even dacht ik in de maling genomen te worden maar het verzoek bleek serieus. Ietwat onwennig stond ik daar in mijn bh voor een nieuwe vergaarbak objecten die ik zag als troep maar die bij nader uitleg toch daadwerkelijk een betekenis bleken te hebben.
Wat ik wel begrepen heb is dat het beeld dat in het Westen van voodoo leeft (namelijk een popje met naalden doorsteken om anderen kwaad te doen) niet hetgeen is dat het meest leeft in Voodoo. Voodoo focust zich voornamelijk op het goede. Mij heeft het geïnteresseerd en het lijkt me zeker de moeite waard er meer over te weten te komen.
