wereldeditie.nl

Het lijkt wel alsof we sinds we hier wonen doorlopend dingen aan het regelen zijn!

Inschrijven voor de Servizio Sanitario, residenza regelen, rijbewijs laten erkennen, hond inschrijven bij de anagrafe, loslatende tegels in de badkamer opnieuw laten zetten, auto invoeren… 

Vooral tegen dat laatste zagen we op, want dat scheen heel ingewikkeld te zijn. Bovendien moesten we daarvoor naar de Motorizazzione Civile (de Italiaanse equivalent van de Rijksdienst voor het Wegverkeer) en in ons geval zit hun kantoor in Ancona. Dat is toch al gauw drie kwartier met de auto. 

Na een kort gesprekje met de receptioniste aldaar (een gouden mens, zij weet echt alles!!) kregen we een stapel formulieren mee en de naam en het telefoonnummer van de specialist voor wat betreft het registreren en invoeren van auto’s. Die specialist was die dag helaas niet aanwezig dus hem moesten we later maar proberen te bellen. 

Een paar dagen later hebben we gebeld, een afspraak gemaakt en bij hem aan het bureau gezeten zodat hij ons kon uitleggen welke informatie er allemaal nodig is om een auto vanuit NL naar Italië in te voeren. In de hoop alles goed begrepen te hebben vertrokken we weer en een goede week later gingen we met de verzamelde informatie weer terug naar Ancona. We wilden nog een paar kleine vragen door de specialist beantwoord hebben.

Vervolgens moet er van alles betaald worden. Dat is niet mooi één bedrag dat je met je pinpas of creditcard kan betalen. Nee, je betaalt een apart bedrag voor de nummerplaten, een ander bedrag voor het invoeren, en nog twee bedragen waarvan ik al niet eens meer weet waar die voor waren. En die bedragen betaal je niet gewoon bij de motorizazzione die al die dingen moet doen. Nee, om te betalen ga je naar een postkantoor.

Daar lever je de briefjes (“bollettini”) in die je stuk voor stuk op drie plaatsen hebt voorzien van je naam, adres en het juiste bedrag. Met de betalingsbewijsjes daarvan ga je vervolgens weer terug naar de motorizazzione en samen met al je verzamelde en ingevulde formulieren ga je weer in de rij staan in de hoop dat je écht alles hebt en dat alles goed is ingevuld.

Toen we voor de derde keer naar de motorizazzione gingen was een bevriend Nederlands stel uit de buurt zo lief ons erheen te willen brengen. Wij moesten namelijk onze NL kentekenplaten meenemen zodat deze ter plekke omgewisseld konden worden voor Italiaanse.

We waren tegen 10:00 uur bij het kantoor. Er was nog wat gedoe over een “bollo” (zegel) dat op één van de formulieren geplakt moest worden. We hadden hem op een verkeerd formulier geplakt. Maar ja, er zat op dat formulier een heel mooi vakje waarin stond “bollo”.

Ja, dan plak je daar je bollo, toch? Het toeval(?) wilde echter dat er iemand in een andere rij stond die zo’n zegel in zijn portemonnee had en die mochten we wel kopen. Met dat zegel op de juiste plek en op het juiste formulier hadden we bijna alles. Nog een paar keer werd er snel een vraag gesteld, moesten er wat handtekeningen gezet worden en er moest nog één formuliertje worden ingevuld. Telkens wanneer ze ons nodig hadden werd er heel hard “OLANDA!!” door de ruimte geroepen. Dat was makkelijker dan “VIEREGGE!!”, denk ik.

Dat laatste formulier moest bijna nog opnieuw worden ingevuld omdat we de straatnaam en het huisnummer niet precies daar hadden ingevuld waar dat moest, een centimeter te hoog of zo. Er stonden niet eens lijntjes op dat formulier! Maar of we het toch alsjeblieft een centimeter lager wilden zetten.. 

Om dit lange verhaal af te ronden: tegen 13:00 uur die middag liepen we het inmiddels uitgestorven, want alweer gesloten gebouw uit en sinds 13 januari 2010 hebben we Italiaanse kentekenplaten op de auto zitten (13 is hier een geluksgetal). 
Ik kon niet wachten tot de Italiaanse platen erop zaten! Ik had zo vaak het gevoel dat wanneer mensen ons zagen rijden ze (toch wel terecht) zouden denken dat we toeristen zijn. Maar zo willen we niet meer gezien worden nu we hier wonen. Met een Italiaans nummerbord horen we er gewoon weer een beetje meer bij. We moeten alleen de voorste plaat nog even goed vast laten zetten, want in Italië is die een stuk kleiner dan de achterste plaat en hij past dus niet in de houder die nu nog op de auto zit.

Tot slot leek het afsluiten van de verzekering nog even spannend te worden. We wisten niet zeker de door ons gekozen verzekering al op dezelfde dag in zou kunnen gaan. Dat was gelukkig wel het geval. Dus we rijden nu rond alsof we Italianen zijn en ik ben er gelukkig mee!

www.bbterramossa.it