wereldeditie.nl

Ik moest van de week voor een controlescan naar het Hospital General in Alicante. Hetzelfde ziekenhuis waar ik twee jaar geleden op de Intensive Care belandde.

Mijn aorta besloot toen dat het welletjes was en liet na 51 jaar van misbruik een krachtig protest horen of beter voelen. Een dissectie was het gevolg en volgens mensen die er voor geleerd hebben is dat zeer ernstig en meestal levensbedreigend. In mijn geval bleef het gelukkig bij ernstig en met de juiste medicijnen kan ik daarmee redelijk leven, al zal ik het tillen van biervaten aan anderen over moeten laten.

Een keer per jaar moet er dus gecontroleerd worden of het er allemaal nog goed uitziet. Over het algemeen is het zo dat waar meerdere Spanjaarden bijeen zijn, het druk en lawaaierig is. Het ziekenhuis maakt daarop geen uitzondering. Na een verblijf van twee weken raak je gewend aan de ogenschijnlijk permanente chaos die er heerst en verbaas je je er niet meer over dat iedereen op het einde van de dag toch zijn medicijnen, operatie, verzorging, verbinding, prikken en wat dies meer zij heeft gehad.

Er is, als tegen twaalf uur de meeste televisies zwijgen en het gros van de bezoekers is verdwenen, zelfs iets dat op stilte lijkt. Het concept van meer handen aan het bed heeft hier een geheel eigen invulling. Het bezoek kan de gehele dag in en uit lopen en als ze ’s nachts willen blijven, schuiven ze wat stoelen tegen elkaar en snurken gezellig mee in koor. Het laten wapperen van de handen door familieleden wordt bijzonder op prijs gesteld.

Ik deelde de kamer met een oude Spaanse baas die een stukje pvc geïmplanteerd had gekregen. Zijn uitgebreide familie hield hem in een soort 24-uurrooster gezelschap. Ik verbaasde me dat de man niet van uitputting is bezweken. Als de verpleegster met het ontbijt langskwam, zat hij al geheel verschoond, met gekamde haren en het kunstgebit in te wachten terwijl zijn vrouw met het wasgoed liep te slepen.

Enfin, ik moest dus door de scan (als je dat zo noemt), een capsule-achtige machine, waar tot mijn verbazing met grote letters PHILIPS op stond. Een geruststellende gedachte terwijl de contrastvloeistof je aderen verwarmd en je een smaak in je mond krijgt alsof je er net twee weken vakantie in Tsjernobyl op hebt zitten of de laatste cd van Frans Bauer hebt beluisterd. Een combinatie van die twee gaat mijn voorstellingsvermogen echt te boven…