Noors applaus in bos voor de nieuwen: een familie uit Irak en ons
- 29-01-10@09:00
3 Reacties
En daar waren we dus. Wij 2 mensen uit de stad zaten nu ineens in een leeg land ( nog geen 2 mensen per vierkante kilometer).
Zouden we kunnen aarden? Waren we hier welkom? Zouden we geen heimwee krijgen? Vragen waarop je pas in de loop der tijd antwoord krijgt.
Terje en Laila, onze huisbaas en de enige buren die we hadden waren fantastisch voor ons. Alles wat we wilde weten konden we ze vragen. Ze namen ons mee op wandelingen in de natuur, en Terje vertelde ondertussen iets over de geschiedenis van de streek. Ook nodigden ze ons uit voor een feest in het bos. Natuurlijk wilden we mee, ook al hadden we geen idee wat we ons erbij voor moesten stellen.
Stel je voor: December, min tien en aardedonker. We worden meegenomen naar een zandpad de bossen in. Na een tijdje ontwaren we een enorm kampvuur met daarom heen allerlei campingstoeltjes en een stuk of 40 in warmtepakken gehulden mensen.
Onze “dorps”genoten dus.
Nu is dorp een groot woord hoor, we wonen in een gehucht met nog geen 100 inwoners. En zelfs gehucht is nog teveel gezegd, het is meer een stuk land met hier en daar een huis of boerderij.
We werden aan iedereen voorgesteld…..Pfff al die onmogelijke Noorse namen als Vigdis, Alfhild, Arhild, Tore, Turin,Turit…..na de 3e naam was ik de eerste alweer vergeten.
Eerst was er koffie, en eten. Daarna vroeg Terje stilte en begon te vertellen wat er het afgelopen jaar allemaal gebeurd was. Ook werden de nieuwelingen voorgesteld.
Een familie uit Irak, en wij de Nederlanders dus. Als welkom begon iedereen voor ons te klappen…..haha kom daar maar eens om in Nederland.
Daarna maakte we kennis met het gevaarlijkste drankje uit Noorwegen, Sprit genaamd. Zelfgestookte ( is verboden, niemand doet dat officieel maar ondertussen) sterke drank, wat je gemengd met fris of koffie drinkt.
Zolang je blijft zitten is er niets aan de hand, maar zo gauw je opstaat……
Het was een reuze gezellige avond, iedereen heette ons welkom en maakten een praatje met ons. We hadden echter een groot probleem……. Ze verstonden ons wel, maar wij hen niet! Wij hadden nl. Oslo-Noors geleerd en hier spreken ze zeg maar een soort Fries, en nog lekker binnensmonds ook. Het heeft echt maanden geduurd voordat we ze een beetje begrepen.
Toen het feest ten einde liep werden we weer keurig bij ons huisje afgezet.
De vraag of we hier welkom waren, was door dit feest wel beantwoord.
Ben altijd erg nieuwsgierig naar de belevenissen van landgenoten in de vreemde. dir was weer even leuk om te lezen.