wereldeditie.nl

Ja, Franse frustraties zijn er helaas ook. Voor de vakantie hadden we van Daan zijn directeur en adjunct-directeur te horen gekregen dat we een “rendez vous” hadden op de vrijdag na de vakantie om 9:00 op Daan zijn eerste school.

Dus wij als het goede Hollanders betaamd stipt 9:00 op de stoep van Daan zijn school. Maar de school wist van niets, er was wel een afspraak om 10:30 gepland maar niet om 9:00. Maar door de jaren heen heb ik wel geleerd dat als Natasja zegt dat het 9:00 is dat het ook echt 9:00 is. Misschien moesten we wel om 9:00 op Daan zijn tweede school zijn?

Je begint toch aan jezelf te twijfelen. Daar aangekomen weet de receptie van niets, ook als de adjunct erbij gekomen is blijft hij in eerste instantie heel onschuldig kijken. Pas als we hem duidelijk vertellen dat hij toch echt 9:00 had gezegd geeft hij toe dat hij heeft verzuimd ons op de hoogte te stellen van de wijziging in de tijd. Hmmmm…..nou dan gaan we maar even de stad in, op naar Tarbes. We moesten toch nog even wat dingetjes kopen, dus die verloren 1,5 uur kunnen we nog wel een beetje nuttig gebruiken.

Na de zoveelste nutteloze vergadering waar elke keer de zelfde dingen gezegd worden en het eindigt met “nou dan zien we elkaar weer over een maand” gingen we weer Tarbes in. We wilde Daan zijn cadeau gaan kopen, want Daan wil graag een elektrische gitaar. Aangezien de winkels tussen 12 en 2 dicht zijn gaan we eerst even wat eten bij onze favoriet “Patati Patata”. We eten een heerlijke spaghetti (menu van de dag) met een heerlijk toetje. Daan nam een tapas menu.

Na mijn handen te hebben gewassen in het toilet waren de handdoekjes op en moest dus mijn handen aan mijn broek drogen. (nu kan ik dat wel hebben hoor, maar ik neem dat in dit verhaal ook nog even mee). Na de tijd nog een beetje te hebben gedood, om 5 voor 2 op naar de muziek winkel. Daar aangekomen lazen we op een briefje op de deur “Open om 3 uur, bedankt” BEDANKT ? Waarvoor? Wat zullen we dit uur gaan doen?

Nou Daan heeft nog een nieuwe winterjas nodig dus…..daar hebben we dus dat uur aan besteed. Wij zijn nog steeds Hollanders dus 5 voor 3 lopen we de straat in en worden onthaald door nog een koppeltje klanten. Om 3 uur gaan de ogen heen en weer, maar er gebeurt vrij weinig. 10 over 3 komt er een koerier aan die gefrustreerd de winkel in kijkt en met universele handgebaren duidelijk maakt dat hij het niet leuk vond om voor de tweede keer voor niets voor de deur te staan. Maar hij zet zijn auto aan de kant en wacht…en wacht.

Toch een fijn gevoel dat je niet de enige bent. Meneer koerier zet zijn handgebaren kracht bij door binnensmonds “putain”en “merde” te vloeken. 15 over 3 houd een deel van het wachtende koppel het voor gezien en verlaat ons. 20 over 3, met veel gemopper en gebaren verlaat ook de koerier het gezelschap. Hoop niet dat een van die wachtende mensen op een besteld onderdeel zat te wachten, want dan zou dat nog even duren. We besluiten te wachten tot half 4 en dan gaan we even bij een andere winkel kijken waar ze ook vaak leuke instrumenten hebben.

In de winkel aangekomen………..Nou ze zijn wel goedkoop, maar je krijgt de waar er ook naar. Daan kennende gaat hij daar niet lang plezier aan beleven. Natasja ziet tussen neus en lippen door nog een leuke tafel voorde 3e gîte, hup aanbetalen en weer verder. Toch nog maar even terug naar de gitaarwinkel. Het is dat die man zo aardig was, anders had ik die gitaarsnaren ergens anders voor gebruikt. Uiteindelijk waren we heel blij dat nog even teruggegaan waren want Daan heeft hier uiteindelijk precies wat hij wilde en Papa heeft ook de prijs die hij wilde, uiteindelijk waren we om 17:45 thuis. We zijn deze dag dus 9 uur onderweg geweest en hebben dus 3 kwartier vergaderd, 30 minuten geluncht, 30 minuten een cadeau gekocht. De rest van de tijd, zijnde 7 en een kwart uur, gereisd en de tijd gedood.  Frustratie…….