wereldeditie.nl

Sinds juli 2009, verblijf ik in het Lakeland hotel in Monnickendam. Kamer 286, dat is toch wel m’n huisje geworden en nog vrienden gemaakt ook. Zij was zo grappig met haar wiebelende dikke ronde kont en hij sukkelde steeds achter haar aan.

“Ik heb ze nu al een tijdje niet gezien”, mompel ik. Ze wisten precies wanneer ik er was en dan stonden ze hard te ‘babbelen’ onder m’n balkonnetje. Was daar na m’n nachtdiensten niet altijd zo van gecharmeerd maar hoe leg je dat nou uit aan twee eendjes?

Misschien had ik ze niet moeten gaan voeren maar ik vond ze zo grappig. Ik hoop maar dat ze deze barre tijd goed doorstaan hebben, want in mijn ‘appartement’ was het al bloedkoud en ik slaap onder 4 dekens. Buiten, min 12, moet het echt niet te doen zijn…dapper gezinnetje hoor.

Het was wel prachtig als het sneeuwde en het uitzicht was geweldig over de bevroren Gouwzee. Ik ben een echte ‘Yeti’ en vind Nederland dan echt op z’n mooist… “Ik ga zo nog even wat foto’s maken”, mompel ik alweer. Ja, de laatste week in Nederland komt eraan en alles staat klaar voor vertrek. Ik neem echt alleen maar een koffer en ‘n rugzak mee. Al m’n oude kleding heb ik al aan Boras gegeven: een Iranese bewaker van het hotel. Had ik eigenlijk nog even niet moeten doen, want ik loop nu al weer bijna 2 weken in hetzelfde camouflage-kloffie.

Ik ga met m’n nieuwe ‘Jan Smit’ outfit aan het vliegtuig in en koop alles nieuw op Bali. Er zijn daar erg trendy kledingwinkels en er komt een nieuwe dresscode voor Ruudje. Ik ga vanaf vandaag elke dag, ter afsluiting van m’n oude leven, een onderbroek weggooien. (Hoef ik ook niet meer te wassen). Ik vind de dagen aftellen zo veel leuker. M’n broekjes waren volgens Christel, een modebewuste collega, toch ballenknijpers en ik was nodig toe aan ‘boxie’s’, of zoiets moderns…

Nooit gedacht dat ik het allemaal verder alleen zou redden, maar ik heb er af en toe toch flink doorheen gezeten. Veel gemaild met Michelle, de dochter van een collega en zij is echt en schatje. Michelle is en heel open, eerlijk en erg humoristisch ‘meisje’ en ze ziet er nog goed uit ook. Michelle is ‘The place to be’ en lieve ‘Mich’, ik kan op Bali nog wel een privéchauffeur gebruiken, misschien…. jij? Ga haar zeker erg missen…maar ook haar ouders, George en Margriet, al jaren echte vrienden. Ik slaap onrustig en heb gedroomd dat ik, om een of andere medische reden aan een taaie, niet door te hakken, navelstreng aan Nederland vast blijf zitten…

O, ik verlang zo naar naar het moment dat het KLM vliegtuig opstijgt en ik de Nederlandse bodem letterlijk los kan laten. Nee, realiseer ik mij, een Nederlands vliegtuig wordt ook als Nederlands ‘grondgebied’ aangemerkt, dus ik verlaat Nederland pas op Bali, zo erg bijzonder dus… Eenzaam? Ja, ik ging dan wel naar mijn werk en ontmoette mensen, maar zat toch ook vaak alleen.

Ik wilde ’s-avonds ook niet elke keer aan de bar gaan zitten of bij iemand op visite. Was ook een beetje aan het klungelen met vervoer, want ik heb nog wel een motor, maar m’n motorkleding al verkocht en weggegeven. Met de streekbus is het echt niet te doen en best wel duur. Af en toe werd ik opgehaald door collega’s, maar ja, als er een klusje tussendoor kwam, zat ik maar te wachten en te wachten en dat is mijn ding helemaal niet.

Bedje was prima met van die heerlijke gestreken frisse lakens. Ontbijt was een beetje sober met weinig variatie. M’n kamertje werd elke dag schoongemaakt. Alleen verwisselden andere gasten (Of het personeel), als geintje, wel eens het kaartje op m’n deur om van “I am sleeping” naar “Yes, you can clean”. Dan stond Sofie ineens in m’n kamertje en opende de gordijnen, terwijl ik nog lag te pitten.

Sofie, een aantrekkelijke Poolse, waste en streek ook m’n politieoverhemden, wat een luxe, binnen 2 uur hing alles weer keurig in m’n kast… Gesprekjes met haar bleven helaas steken bij “How are you”, en daarna verder in, mij ook niet bekende, Poolse gebarentaal.