wereldeditie.nl

In mijn vorige blog schreef ik dat we met onze Italiaanse nummerplaten eindelijk kunnen rondrijden als Italianen onder de Italianen. Dat wil niet zeggen dat we ons ook al hebben aangepast aan de Italiaanse rijstijl.

Al moet ik wel zeggen dat ik op de mij inmiddels bekende wegen al een stuk minder voorzichtig rij dan een paar maanden geleden.

Nee, zonder gekheid, het verkeer is hier echt wel anders dan in Nederland, maar volgens mij is er een behoorlijk verschil tussen stad en platteland. Ik woon in Le Marche, een relatief dun-bevolkt gebied – in de gemeente Poggio San Marcello waar ik woon: 57 mensen per km2 – en er zijn hier geen echt grote steden zoals Florence, Rome of Milaan. Het rijden in de grote stad is echt een verhaal apart, daar waag ik me maar niet aan!

Hier op het ‘platteland’ scheurt lang niet iedereen erover, maar net als in Nederland heb je van die roekeloze Snelheidsduivels die over dubbele doorgetrokken strepen inhalen en 100 rijden waar je 50 mag.

Tegenover de Snelheidsduivels hebben we de Sukkelende Pandaatjes. Vaak bestuurd door een wat oudere Italiaan m/v. Het gaat dan ook om het oude model Fiat Panda. Ik denk wel eens dat bij het uitkomen van het eerste model elke Italiaan er eentje gratis heeft gekregen en dat dit model onverwoestbaar is gebleken! Over onverwoestbaar gesproken: ik zie hier ook nog regelmatig van die schattige Fiatjes 500 rondrijden, de oude! Meestal prachtig glimmend en in perfecte staat, maar soms ook half verroest en verwaarloosd, dat is dan wat triester om te zien.

Terug naar de rijstijl, een ander voorbeeld van weggedrag: op de snelweg SS76 richting Ancona zijn al bijna een jaar wegwerkzaamheden bezig. Er worden daar nieuwe op- en afritten aangelegd en daarvoor ligt de boel echt heel uitgebreid overhoop. Uiteraard geldt er bij deze werkzaamheden een snelheidsvermindering. De maximumsnelheid die aangegeven staat is 40 km/u. Degene die zich daar echter netjes aan houdt riskeert zijn bumpers en misschien wel meer. Gemiddeld rijdt men daar met ongeveer 90 km/u langs de werkzaamheden. Het is in ieder geval zo’n 40 km per uur minder snel dan er normaal gereden wordt, dat scheelt toch. Toch?

Wij bewegen ons in dat soort gevallen maar zoveel mogelijk met de stroom mee, vooral voor onze eigen veiligheid. Toch gaat het sommigen nog niet snel genoeg. Het wordt ook hier volop gepropageerd dat je een veilige afstand tot je voorligger moet houden, maar daar houdt men zich nog niet zo goed aan.

En dan is er nog een Italiaanse eigenschap die ik ontdekt denk te hebben. Het ongelijk moet nog bewezen worden, maar zet een paar willekeurige Italianen bij elkaar en er ontstaat een geanimeerde conversatie (leuk onderwerp voor een eigen blog). Die conversaties gaan uiteraard gewoon door op de weg. Het komt dus met enige regelmaat voor dat je achter een auto rijdt die er een onregelmatige snelheid op nahoudt en misschien een beetje slingert. Grote kans dat daar twee of meer Italianen inzitten die een interessant gesprek aan het voeren zijn. Je ziet drukke handgebaren en hoofden alle kanten op bewegen. Het beste wat je dan kunt doen is afstand houden en er met een zo groot mogelijke boog omheen te rijden wanneer je inhaalt.

Een laatste voorbeeld, dit keer een positieve: wanneer wij een wandeling maken met onze Berner Sennenhond (Lola, bijna één jaar oud) doen we dat in de meeste gevallen langs de asfaltweg die vlakbij ons loopt. Het is een relatief rustige weg, dus je kan er lekker doorrijden, maar zodra ze je zien gaan negen van de tien automobilisten ruimschoots voor je aan de kant. Ik doe dan meestal ook nog een stapje de berm in, dus er wordt hier echt wel rekening met elkaar gehouden. Bovendien is er weinig keus in waar te lopen, trottoirs vind je slechts in de bebouwde kom.

Tot slot vragen we ons af waarom er op de auto’s voor de Italiaanse markt überhaupt nog knipperlichten worden geïnstalleerd. Niemand lijkt ze te gebruiken.