wereldeditie.nl

Van de week m’n afscheidsfeest gegeven in de bar van het hotel, want ik wilde geen oubollige receptie in een politiebureau. Ik had een open uitnodiging gestuurd en ook op diverse regiobureaus opgehangen, maar ook bij de visboer, de patatboer, de kippenboer, de groenteboer en de brillenboer.

Uit alle hoeken en gaten van ‘t land waren er collega’s, vrienden, kennissen en familie komen opdraven en m’n dochter Bibian was er natuurlijk ook. Ja, daar ik zondag nog langs om afscheid te nemen… En, ach zo lief, daar is Michelle… De eerste vette knuffel krijg ik van Dyana V, puuuuuh, wat is dat toch een geweldige kanjer… Eindelijk voel ik haar body eens zonder dat ik een veiligheidsvest aanheb…en toppertje Lukas, dat wordt een echte goeie diender.

Salam, Marjolein en Nick, twee echt leuke jonge collega’s en zij komen dit jaar naar Bali toe. M’n maatjes van het eerste uur, Jos en Steve, zijn er ook en dat wordt feesten…De champagne en het bier staan koud, mailt mijn vrouw. Ja, ik mis haar en m’n zoon zo vreselijk erg en zou blij zijn als we de hereniging konden gaan vieren, weer een feestje dus…

We ondersteunen kindertehuizen op Bali en ik heb daarom geen cadeautjes gevraagd maar geld, want daarmee kunnen wij heel veel verschil mee maken. Op onze site www.bali-dream.com en op www.balibundar.org kun je daar meer over lezen. Het is heel bijzonder om met Trudy van ‘Balibundar’ te mogen samenwerken.

Het was rond 03.00 uur, toen ik op m’n semi automatische piloot naar m’n ‘appartementje’ stuiterde. Er bleven ruim 30 collega’s slapen, die ik ’s morgens aan het ontbijt een beetje appelig zat aan te staren. Niet echt een kater, maar zat er wel erg dicht tegen aan en een marathon had ik echt niet kunnen lopen. Daarna moest de rekening betaald worden aan Jeroen, van beroep klompenmaker, de zoon van de eigenaar van het hotel. Een hele aardige gozer die altijd in is voor een geintje of een vriendelijk woord.

De hoge rekening viel best wel tegen evenals de donaties voor de kindertehuizen, dat had ik -ook- niet verwacht en daar…heb ik wel een kater van… Sommige collega’s die zich voor het feest opgegeven hadden, waren niet op komen dagen en ik betaalde per persoon. Onkosten waren berekend aan de hand van het aantal opgegeven feestgangers. Dus, door hun afwezigheid, ook geen donatie en er was niet bepaald een win-win situatie ontstaan. Ik heb deze ‘afvalligen’ dan ook een net ‘zeik’-mailtje gestuurd, ook omdat ik ze waarschijnlijk niet meer zal zien om ze daarop aan te spreken, want ik was daar helemaal niet blij mee.

 ’Speech’ van m’n ‘chef’ vond ik ‘bagger’ en ik heb ook allerlei prullaria gekregen die ik niet wilde en ook niet meer mee kan nemen. Ach, het was allemaal goed bedoeld….

Ik sta op een flat van 12 hoog. Ik moet snel naar beneden en ik word eraf gegooid. Ik kan echt niet vliegen en sla te pletter, maar het was wel goed bedoeld hoor…, want je moest toch snel beneden zijn en we helpen je alleen maar… zoiets, daar kan ik dus niets mee. Zo heerlijk met m’n dochter staan janken en Volendamse Wendy deed heftig mee… Dat was nou wat ik wilde, laat gewoon zien dat je om me geeft, dat je me gaat missen, knuffel me, jank met me, toon jou emotionele schilderij aan mij, maar feest daarna ook met me.

En het werd ‘ons’ feest en de muziek, dansen en het zuipen was helemaal geweldig en daar heb ik wel een erg goed gevoel van overgehouden, maar ook beetje hoofdpijn en een heel erge droge mond. Toch ook wel een aantal collega’s gemist waarmee ik “in het bloed gestaan heb” en dat heeft me wel geraakt, want kennelijk beteken je voor de een erg veel en voor de ander weer helemaal niets…

De tijd van afscheid nemen is voorbij, nu is het ‘Ik zie je op Bali, je bent van harte welkom’.