wereldeditie.nl

De Zaanse kunstenaar Guido Goedheer zet zich in voor Birmese vluchtelingen die in Thailand een zwaar bestaan leiden. Er is kritiek over hoe Thailand met vluchtelingen omgaat. ,,Mij werd na afloop verzocht niet te krities te schrijven, het lag nogal gevoelig”. Een reisverslag, met foto’s, in twee delen.

 In Thailand afspraken maken is lastig. Alles verschuift en verplaatst zich  konstant in tijd en ruimte. Ik was dan ook niet echt verbaasd toen ik gebeld werd vrijdag laat op de avond, of ik naar Kanchanaburi District wilde afreizen , en wel per direkt.

Ja, dat wilde ik  (mijn volgende kunstprojekt gaat over de Karen, Mon, en Birmese vluchtelingen in Thailand), maar niet op die manier.Dus na wat heen en weer gepraat nam ik met mijn vriendin om 5 uur de volgende ochtend de taxi naar een afgesproken plek in duister Bangkok. De taxi deed er een uur over want Bangkok slaapt niet, slaapt nooit, en het werd weer kruiprijden, alles stond alweer vast in de nanacht spits.

We gingen op pad met de manager van de World Vision Foundation en een advocate .

Kanchanaburi , het stadje aan de River Kwai, met de beroemde brug over de rivier de Khwae Yai, is de plaats waar de erebegraafplaatsen zijn van de beruchte Burmarailroad , de dodenspoorweg uit de tweede wereldoorlog. 1800 Nederlanders uit Nederlands Indië en militairen liggen hier begraven tezamen met hun Engelse, Australiese en Amerikaanse slachtoffers van de Japanse overheersing.  Het museum en ereveld bezocht ik vorig jaar.

Verder weer, de stad uit noord oost richting de grens met Birma. Het Kanchanaburi District. Prachtig landschap , bergen met teak en bamboebossen en in de vroege ochtend nog aangenaam koel. Gevaarlijke weg , met bochten en stijgingen /dalingen die niet bestaan in Europa,  doch goed te rijden al was het vaak in de eerste versnelling…

Doel, op 6 uur rijden vanuit Bangkok,  Songklaburi , een Thai-, Mon- en Karendorp gelegen aan een prachtig stuwmeer. Van daar uit op weg met een 4×4 de jungle in , maar eerst lunchen.

Thai eten de gehele dag , en retaurants en eetstalletjes zijn vaak dag en nacht open, deze keer was het een bamboerestaurant boven een snelstromende berg rivier (zie foto).  Zitten op de matten boven het water een wonderlijke ervaring , en uiteraard heerlijk thais eten. Je begrijpt niet hoe ze dat voor elkaar krijgen, geen stromend water uit de kraan, houtskool vuurtjes, alles uiterst primitief maar perfekt.        

En toen was de tijd daar, vluchtelingendorp Songalia als eerste.        

Daar sta je dan, camera’s in de hand , en je durft geen foto te maken. We wachten op een officiële regeringsdelegatie die de dorpen kwam inspekteren voorgafgaande aan het bezoek van een van de leden van de koninklijke familie. Ondertussen toch foto’s gemaakt, maar het is niet eenvoudig om nederigheid,schuwheid en armoede te fotograferen, niets voor mij.  De bijeenkomst was bizar, de regeringsdelegatie sprak thai, en niemand verstond thai, ze spreken hier  Birmees,Mon en Karen…  Ook de aanwezigheid van militairen met camera’s vrolijkte de boel niet op.  Iedereen was uiterst voorzichtig en niemand dorst ook maar een woord van kritiek te uiten.          

Het enige middel van toegestaan inkomen hier was bezems vlechten.  Meer niet. En vluchtelingen hier mogen niet vrij reizen.         

Volgende dorp , Huay Malai village. Rotzooi, plastic zwerfvuil , lege alcoholfessen overal. Hier steunt de World Vision Foundation een betonnen hok , wat een school moet gaan worden. Ik maakte foto’s van bittere armoe . De vluchtelingen mogen namelijk niet werken. Ze zijn voor 100% afhankelijk van giften van hulporganisaties.         

(Wordt vervolgd)