wereldeditie.nl

Dinsdag 23 februari 2010 had de tweede gouden dag moeten worden voor Sven Kramer. Zijn afstand. De 10 kilometer. Die gouden plak kon hem toch niet ontgaan?

In het Holland Heineken House dacht men er ook zo over en zodoende was men tijdens de race al druk in de weer met de voorbereidingen van Svens huldiging. Een hele speciale huldiging, want in dit geval zou Sven niet alleen gehuldigd worden om z’n prestaties van die dag, maar ook omdat hij dan de honderdste gouden plak voor Nederland in de geschiedenis van de Winterspelen in de wacht zou hebben gesleept. Dit moest dus een groot feest worden!

Vanaf het beeldscherm in onze merchandise shop (ik moest werken deze dag) zaten we in spanning de race te volgen. Het zag er veelbelovend uit. Wel een hele snelle tijd van Lee, maar uiteraard hadden we het volste vertrouwen in Sven. Hij moest en zou het gaan halen! Hij verscheen aan de start, reed vanaf het begin al ijzersterk weg. Volle concentratie was van z’n gezicht af te lezen. We waren in jubelstemming, wat ging hij hard! Z’n voorsprong op Lee breidde zich steeds verder uit. “In the pocket!” dachten we.

Tot aan ronde 17…de aanwijzing van Gerard Kemkers, de twijfel, de misstap over de pion, de verkeerde baan. Vertwijfeling, wordt hij nu gediskwalificeerd of niet? Sven lijkt niets in de gaten te hebben en rijdt door. Maar de beelden om Sven heen zeggen genoeg, langzaam begint het tot ons door te dringen dat Sven toch echt gediskwalificeerd gaat worden.

Terwijl hij zojuist de snelste tijd op de klokken heeft gezet! Sterker nog, een nieuw Olympisch record! Dit kan toch niet waar zijn?!  De stemming in het Holland Heineken House slaat meteen om. Van een vrolijke, gezellige, oranje menigte in een stille, bedrukte, ontgoochelde menigte die, met ongeloof in hun ogen naar de grote schermen aan het kijken is. Nooit eerder was het zo stil in het Holland Heineken House. En al snel begeven de mensen zich bijna in colonne richting de uitgang van de zaal. Wat overblijft is een zo goed als lege Medal Ceremony Hall. Wat een gigantisch feest had moeten worden, dreigde nu uit te lopen op één grote deceptie…

Maar toch…er was natuurlijk een andere medaille: Bob de Jong had het brons gepakt. Voor hem een hele mooie prestatie en er moest alsnog  gehuldigd worden. Drama of geen drama. Er was inmiddels een paar uur verstreken en de grootste shock waren we inmiddels te boven, ondanks de vele herhalingen die continue op de schermen werden uitgezonden. De zaal was weer goed gevuld, het bleek dat men waarschijnlijk alleen maar even een luchtje wilde scheppen na alle gebeurtenissen van die middag.

De huldiging was super. Prima sfeer, uitgelaten mensen en een uitgelaten Bob de Jong. Wat was hij blij! We vierden toch maar weer een feestje met z’n allen. Guus Meeuwis kwam daarna optreden. Nog meer feest. Alle handen in de lucht. En toen…kwam er nòg een speciale gast: DJ Armin van Buren ging een set voor ons draaien! Onaangekondigd! Dit was toch echt de klapper op de vuurpijl. Gedanst tot het bittere eind. Het werd uiteindelijk één van de beste avonden tot nu toe in het Holland Heineken House.

Zo zie je maar…niets is wat het lijkt…