wereldeditie.nl

Ghana begint te wennen. Dusdanig dat ik verlegen zat om nieuwe tekst die aantrekkelijk zou zijn voor de lezers in het verre, koude, besneeuwde Noord-Hollandse.

Met verbazing lees ik regelmatig de berichtjes over nieuwe sneeuwval, schaatsen op natuurijs, etc. Dat terwijl het hier in Accra onafgebroken boven de 30 graden is en zo vochtig warm dat het zweet me letterlijk voortdurend over de rug loopt.

Nu ik een moment van rust heb gepakt om een nieuw stukje te schrijven, realiseer ik me dat het dagelijks leven hier in Ghana genoeg materiaal biedt om jullie kortstondig te vermaken. Zoals het volgende voorbeeld:

Het dagelijks leven hier in Ghana begint vroeg, heel vroeg. De eerste hanen in mijn woonomgeving kraaien rond de klok van drie, rond vier in de ochtend hoor ik de eerste mensen hun stoepje vegen en wanneer ik vergeet mijn mobiele telefoon op ‘stil’ te zetten word ik regelmatig rond 5 uur gewekt door een telefoontje. “Goodmorning! How are you? Just wanted to wish you a nice day! Bye“

Fijn dat mensen aan me denken, maar ‘s morgens om 5 uur ben ik nog niet in de stemming deze nutteloze gelukwensen in dank aan te nemen, maar dat terzijde.

Onlangs was Accra nog veel vroeger in rep en roer en wel rond een uurtje of 2. Mensen begaven zich buiten hun woningen, zochten elkaar op dit vroege ochtenduur op en spraken zacht (wat ook een bijzonderheid is) over hetgeen zou gaan komen. Sommigen hadden in allerijl hun belangrijkste bezittingen in een tas gepropt en stonden klaar om te vluchten. Mijn collega VSO vrijwilligers die in een flat vlakbij in Accra wonen, werden in alle vroegte door de buren uit bed gebeld om zich op een plek ver van de hoogbouw te begeven.

Wat bleek:er was per sms een waarschuwing rondgestuurd dat op de bewuste ochtend een aardbeving de stad zou doen trillen op haar grondvesten. Op deze plek in Afrika zou een aardbeving volgens mij een grote bijzonderheid zijn en toen ik dit hoorde kon ik een lichte scepsis niet onderdrukken. Het bericht zei echter dat de NASA en BBC een waarschuwing voor een aardbeving hadden uit doen gaan.

Tussen 1 en 4 in de ochtend zouden volgens NASA, kosmische stralingen vanaf de planeet Mars de stad Accra bereiken en een natuurramp veroorzaken die zijn weerga niet kende. In vervolg op hetgeen recent in Haïti is gebeurd, veroorzaakte dit SMS bericht in heel Accra en ook daarbuiten bij jong en oud, rijk en arm, een vorm van lichte paniek.

De meesten namen dit bericht serieus en stonden met of zonder hun persoonlijke bezittingen klaar om te vertrekken. Op het moment dat dit alles gebeurde, bevond ik me buiten de stad in een rustig klein dorpje waar dit bericht geen grote gevolgen had.

De dag erna werd ik echter door meerdere vrienden, zowel Ghanezen als collega vrijwilligers gebeld met de vraag of ik ook zo’n gebroken nacht had gehad. Ik heb me nog wel even afgevraagd of mijn scepsis ook de overhand zou hebben als ik me in de stad had bevonden. Of had ik, ondanks mijn nuchtere Noord-Hollandse instelling, toch ook samen met de lokale bevolking met mijn koffertje op straat gestaan?