Vakantie in eigen (buiten)land
We wonen nu ongeveer een jaar in Italië en eindelijk zijn we een paar dagen weg geweest in eigen land. Ons verlanglijstje met nog te bezoeken plaatsen is lang, maar we kunnen er nu drie van afstrepen: Sorrento, Napoli en Pompei.
De route volgens Google Maps en Tom Tom was het snelst wanneer we via Rome zouden rijden. Een alternatieve route zou een paar minuten langer duren, maar was wel 90 km korter! We kozen voor de kortste route. Die ging via Ancona langs de kust naar het zuiden en bij Pescara (Abruzzo) landinwaarts. Vervolgens langs Chieti en bij Sulmona van de autostrada af en over een (goede) provinciale weg naar het zuiden, de bergen in. Klimmen, klimmen, de sneeuw kwam steeds dichterbij en de buitentemperatuur liep hard terug.
Na heel wat kilometers geklommen te hebben kwamen we op het ‘Altopiano delle 5 Miglia’. Een kleine, bijzondere hoogvlakte, omzoomd door besneeuwde toppen waar nog druk op geskied werd. Na de hoogvlakte volgde een lange afdaling die gedeeltelijk door de regio Molise ging. Daarna kwamen we in Campania en zagen we langs de weg de ene na de andere “caseificio” ofwel kaasmakerij. Campania is de regio van de echte buffelmozzarella en daar zijn ze trots op.
Het duurde niet lang of de Vesuvius doemde in de verte op. De wegen werden drukker, we kwamen weer op de autostrada en het was duidelijk dat we in de buurt van een grote stad kwamen: Napoli. Links inhalen, rechts inhalen, geen richting aangeven, niks wat we nog niet gewend waren, dus eigenlijk viel het autorijden rond de stad ons wel mee. Aan het einde van de autostrada ging deze over in een tweebaansweg richting het schiereiland van Sorrento. Al slingerend rij je langs de ruige kliffen met na elke bocht een ander uitzicht langs het prachtige schiereiland, of naar Napoli aan de overkant van de baai met daarachter de altijd aanwezige Vesuvius.
De volgende dag hebben we Napoli bezocht. Omdat we van vele kanten waren afgeschrikt om met de auto de stad in te gaan hebben we in Sorrento de trein genomen. Met een klein uur stonden we in het centrum van de stad. Zodra we het station uit waren was ik heel blij dat we inderdaad niet met de auto waren; wat een gekkenhuis! Van mafia-zaken merk je als dagtoerist niks. Om ook de kleine criminaliteit niet aan te trekken zijn we zonder tassen op weg gegaan. Een beetje kleingeld in de zakken en natuurlijk ook een fotocamera. Gelukkig is die niet zo groot 
. In het kort: Napoli was wat ik me ervan had voorgesteld: groot, chaotisch, lelijk en mooi.
Vrijdag gingen we naar Pompei, nummer één op mijn verlanglijstje. Wat moet dat toen een prachtige stad zijn geweest! Mocht je zelf van plan zijn binnenkort naar Pompei te gaan, check dan zeker even de site van Arethusa. Een paar van de opgegraven gebouwen zijn slechts beperkt te bezoeken, maar daarvoor kan je (gratis) reserveren via deze website. Wij hadden twee dingen uitgekozen en bij beide waren we de enige twee die op die plek naar binnen mochten.
Bij het huis van de Amorini dorati, de Vergulde geliefden, kwam degene die het hek voor ons open deed ons zelfs nog een kleine rondleiding geven. Het voelde als een voorrecht om zo door dat huis te mogen lopen. Heel mooi bewaarde mozaiekvloeren en tekeningen op de muren. Van dit huis was ook het dak gerestaureerd, waardoor het nog meer ging leven en je goed kon zien hoe mooi het was geweest.
Zaterdag gingen we alweer naar huis, maar op de terugweg hebben we nog even goed inkopen gedaan: een paar kilo citroenen uit Sorrento en een paar bollen buffelmozzarella. Die worden nu verwerkt tot respectievelijk huisgemaakte limoncello voor onze B&B-gasten en pizza, salade caprese en lasagna. Heerlijk land dit!
