wereldeditie.nl

We hebben weer een nieuwe correspondent: Roel de Gooijert uit Barcelona. Welkom! Hij komt uit Schagen, maar is daarna flink wat jaren aan het emigreren geweest. Nu zit hij in Barcelona. Als een ware correspondent stuurde hij, voor hij zich introduceert, al een verslag van een ongewoon zware sneeuwbui in de Catalaanse hoofdstad.

Het sneeuwt in Barcelona. Dit gebeurt gemiddeld één keer in vijf jaar en wat er dan valt is normaal gesproken maar een beetje. Maar wat er nu gevallen is, heeft al een echte winterse kwaliteit. De mensen hebben de sneeuw aangegaapt alsof het een achtste wereldwonder was. Het verkeer was één grote chaos, niets en niemand is hier op voorbereid. Politie, ambulance en brandweer hadden behoorlijk te doen. Over de stad lag een voortdurend “tatuuutataaaa”.

En de Catalanen hielden rekening met het ergste. Eén straat verder van waar wij wonen, waren de buren bezig sneeuwkettingen om te leggen. Na veel vijven en zessen, (3 personen bezig met één ketting) hing een ketting al een beetje ongelukkig aan het rechterachterwiel. Ik moest lachen toen ik er voorbij liep, dat kon het niet onderdrukken.

De bloezem van de bomen bij ons in de straat – ze beginnen nu al te bloeien – was bedekt onder sneeuw. Kleine kinderen huilend op straat om dat het o zo koud is vandaag. Een Spanjaard van ongeveer 50 hoorden we zeggen: “Sneeuw heb ik vroeger al eens gezien, maar nog nooit zó veel.”

Ongeveer zes uur heeft de sneeuw geduurd. Plotseling hield het op en binnen de kortste keren was het één groot waterballet op straat. Een beetje genieten we toch van dat wintergevoel, thuis met de verwarming aan, de kat op schoot en de sneeuw die langsaam van het dak glibbert en voor het raam in duizend stukjes uit elkaar springt. Maar wat zijn we ook blij dat het maar één dag is. Want een palmboom bedekt onder sneeuw, een paar grote witte kledders die slap naar beneden hangen, is toch maar een raar gezicht.

Ik hoop voor de buurman dat hij zijn sneeuwkettingen er weer af krijgt.