Over het kopen van een huis (2)
De Griek heeft voor overtollig huisraad een simpele, inventieve en doeltreffende oplossing. Hij wordt daarbij niet gehinderd door grijze, groene of andere Kliko’s, die volgens een overheidsschema op een bepaalde dag aan de stoeprand dienen te worden ‘aangeboden’.
Nee, hij brengt zijn grof vuil zelf naar de dichtstbijzijnde berm of helling, zet het iets over de rand, laat dan los en door de zwaartekracht komt het als vanzelf beneden. Precies in de daarvoor bestemde greppel of bedding van een droogstaande beek.
Als dan vervolgens in het voorjaar de bergsneeuw smelt en het water in diezelfde beek vergeefs het laagste punt zoekt, is hij oprecht verbaasd, dat het water opeens zo hoog en zo ver buiten de oevers treedt. En vraagt hij zich af, waar die ijskast van vorig jaar toch is gebleven. En die eetkamerset?
Intussen probeer ik me de ruimte geheel leeg voor te stellen. De wanden strak gestuukt, nieuwe ramen en deuren, een spiltrap naar het platte dak, de strakblauwe lucht, het uitzicht op zee, de ouzo binnen handbereik onder de parasol. Ik figureer op mijn eigen ansichtkaart. Dan rammelt Manolis met zijn sleuteltasje.
Hij laat me nog een paar andere en grotere huizen zien, echter niet in betere staat. Ook hier lijken een avontuurlijke geest, een rotsvast vertrouwen in een goede afloop en een abonnement op de Jackpot, een trio conditio’s sine qua non. ‘Too much work, too much money’, vat Manolis het in zijn eigen woorden samen.
Het mosselhuis blijkt het bezit van ene Roger, een Engelsman die vanwege een mankement aan zijn been liever iets op zeeniveau zoekt. Na enkele dagen start ik met hem een emailcorrespondentie, want hij blijkt in Engeland te verblijven. Ik laat hem weten, dat ik zijn huis gezien heb, maar dat mijn vakantie binnenkort afloopt. Hij antwoordt, dat hij pas eind oktober weer op Lesbos is.
Thuis gaan er enige weken voorbij voordat ik besluit tot een last minute onderhandelingsreis. Op de dag van mijn vertrek ben ik een uur voor de wekker gaat al wakker. Met mijn handbagage al op mijn rug check ik nog even mijn e-mail. Een bericht van Roger. Hij heeft het huis gisteravond verkocht aan de broer van een vriend van hem, die ook een huis in Lafionas heeft.
Eind oktober zijn er nauwelijks nieuwe toeristen. Eerst stoppen de Duitse charters, dan de Engelse en tenslotte, vanwege onze unieke herfstvakantiespreiding, ook de Nederlandse. Steeds meer winkels en restaurants tellen hun verdiensten, sluiten hun deuren en rolluiken, zodat het toeristisch territorium beperkt is: de diehards ontmoeten elkaar steeds op dezelfde plekken, waar iedereen elkaar inmiddels kent. Ik ben diezelfde ochtend gearriveerd en zit op mijn uitkijkpost achter een frappé.
Op een belendend terras zie ik een vrolijk groepje mannen in windjacks. De vijf is nog lang niet in de klok – hoewel, vijf voor elf geweest – maar het bier staat op tafel: Engelsen. Ik gok wie van hen de echte Roger is en stap op ze af. Mijn ‘Roger’ blijkt Peter te heten, Peter heet Simon, Simon is Peter 2 en Peter 2 is de Roger van het house for sale. Hij maakt excuses dat het zo gelopen is maar we hadden nog geen deal, toch? Nee, we hadden geen deal en of ik ook een drink wil. Ja, die wil ik wel.
Mijn espresso komt en er wordt mij een papieren zak zwarte olijven voorgehouden. Olijven in een papieren zakje? Het blijken uiterst verslavende pure chocoladebonen.
Dandalos.
