wereldeditie.nl

We zijn inmiddels weer terug in Nederland. Na de eerste schrik over de grote hoeveelheid ijs in ons huis hebben we flink wat werk verzet. Na uren van bikken en hakken is het meeste ijs naar buiten gegooid (honderden emmers ijs). De gemeente was zo lief om de waterkraan in onze tuin dicht te draaien, zodat er van het voorjaar, als al het ijs begint te smelten, er niet nog meer water ons huis in loopt.

Naast ijs hakken hebben we in onze Zweedse week ook een flink aantal gesprekken gehad. We hebben een erg lang gesprek bij de bank gehad. Ons ondernemingsplan is uitgebreid besproken en we hebben op alle vragen een zo goed mogelijk antwoord proberen te geven. Nu zijn wij in afwachting van het antwoord van de bank.

 Als ze ‘ja’ zeggen en ons geld willen lenen, dan kunnen we beginnen met het verbouwen van ons huis en dan kunnen we ons bedrijf erin beginnen (en echt gaan emigreren), als ze ‘nee’ zeggen dan gaat dat voorlopig niet door. Het is dus erg spannend en enorm zenuwslopend. Maar de Zweden laten zich niet ophaasten en nemen flink de tijd. Een ieder die in Zweden wil wonen heeft een flinke portie geduld nodig, daarentegen heb ik ook nog nooit een Zweed met stress gezien.

We hebben verder ook met de gemeente gepraat, met het hoofd van toerisme, we zijn op bezoek bij de school geweest waar onze kinderen straks heengaan en we hebben met het arbeidsbureau gepraat. Dat laatste is om te kijken of ze kunnen helpen bij het vinden van een baan voor Wendy. Maar ja, wat doe je als de mevrouw van het arbeidsbureau slecht in Engels is en het gesprek in het Zweeds wil voeren? Ja, dan probeer je het maar, met handen, voeten, veel herhalingen en het woordenboek lukte het toch aardig. Waarom ze het niet in het Engels aandurfde bleek aan het einde van het gesprek, ze vertelde dat ze een ‘mouse’ (muis) op de weg gezien had. We waren nauwelijks onder de indruk, maar gokten dat ze het Engelse woord ‘moose’ (eland) bedoelde. Nou, met ons Zweeds komt het dus ook wel goed.