wereldeditie.nl

Het is niet eenvoudig om visa te krijgen als je naar de Verenigde Staten wilt emigreren. En als je er al een krijgt dan verwachten ze ook dat je ( in ons geval) eens in de twee jaar het land verlaat om er weer in terug te mogen keren. Dit was voor ons een unieke mogelijkheid om eens met een georganiseerde reis voor vier dagen naar het “buitenland” te gaan. Een Cruise!

Maandagochtend vroeg waren we op pad gegaan richting Miami om daar op het Cruiseschip de Carnival Imagination met ongeveer 2300 passagiers en 1000 bemanningsleden een rondtoer te maken via Key West en het Mexicaanse eiland Cozumel om daarna weer terug te keren naar Miami. Miami is toch een uurtje of vier rijden vanaf Orlando maar het meeste daarvan is over de Florida Turnpike. Een tolweg zonder stoplichten of verkeer van rechts.

Dus toen er rond het middaguur reeds de eerste hongergevoelens werden waargenomen maar we bijna bij de boot waren, besloten we door te rijden daar ons verteld was dat je vanaf het middaguur aan boord kon en je gelijk aan de eettafel kon gaan zetelen om er niet meer vanaf te komen. Na de nodige goede aanwijzingen door Lynn omtrent de rijrichting kwamen we iets later dan normaal aan bij een enorme kade waar de gigantische cruiseschepen aangemeerd waren. Dus snel de koffers lossen, auto parkeren, inchecken en aanschuiven daar waar er wat eten te halen was.

Bij het lossen der koffers werden we vriendelijk lachend geassisteerd door iemand met veel goud in z’n mond. Dat hij hiervoor tips wenste te ontvangen werd ons vriendelijk doch dringend duidelijk gemaakt.  We hoefden in ieder geval niet zelf de koffers naar boven te sjouwen en konden ons snel richting de incheckbalie spoeden.

Echter, wat we buiten niet konden zien, was dat er binnen voor de incheckbalies enorme rijen waren gevormd door de vele mensen die ook van plan waren om mee te cruisen. Om kort te gaan: we hebben drie en een half uur in de rij gestaan om na de nodige paspoortproblemen aan boord toegelaten te worden en moesten toen ook nog eerst meedoen met “de oefening van de evacuatie met reddingsboten ” voordat we uiteindelijk om een uur of 6 richting de eetgelegenheden konden om daar met hevige hoofdpijn te constateren dat we geen honger meer hadden.

Dinsdag was de dag dat we Key West zouden aandoen alwaar we aan land gingen om met een soort treintje een deel van het eiland te bezichtigen. Een prachtig eiland met een mooie geschiedenis en prachtige gebouwen waar door de bestuurder van het treintje het nodige over werd verteld om daarna te worden losgelaten zodat je al wandelend zelf nog het een en ander kon ontdekken en fotograveren.

We hadden onze jongste zoon Owen, ondanks een aanwakkerende wind, wel mee kunnen krijgen maar deze was zo bang om de boot te missen en dat hij van het eiland zou worden geblazen dat we het volgende treintje maar weer terug genomen hebben. We hoefden nu in ieder geval niet in de rij te staan om aan boord te kunnen en wat misschien nog beter was; we hadden stretchers bemachtigd die precies in het verlengde van de zonnestralen stonden.

Waar het overdag al pittig waaide begon de wind s’ avonds na vertrek flink toe te nemen en kregen we een zijwind te verduren van 65 mijl oftewel meer dan 100 km per uur. Ondanks dat de boot erg groot is, ging hij door de hoge golven flink op en neer en moesten heel wat mensen de inhoud van hun maag via de verkeerde uitgang vaarwel zeggen. Zelfs enkele leden van de crew konden de nacht niet zonder de nodige medicatie doorkomen. Wij Nederlanders, de wereldveroveraars en heersers der wereldzeeën van weleer, hadden echter bijna nergens last van.

De volgende middag werd na enige vertraging het Mexicaanse plaatsje Cozumel, met zijn prachtige diepblauw gekleurde zee, aangedaan. Dat dit schitterende plaatsje het volledig van toerisme moet hebben werd ons na het zien van de zoveelste kledingzaak, juwelier, Cubaanse sigarenzaak, café en eettent waar minimaal 5 man buiten stond om je naar binnen te loodsen, wel duidelijk.

Deze eilandbewoners zien de opvarenden van elke cruiseboot weer als een school vissen die in hun fuiken moeten worden opgevangen en het waren dan ook vooral de Amerikanen die volledig Mexicaans verkleed en voorzien van de nodige waardeloze prullaria, zwaar lallend en Cubaanse sigaren rokend ’s avonds weer aan boord verschenen.

De gehele donderdag zou worden gebruikt om weer richting Miami te cruisen en op deze dag was het vooral zaak om ’s ochtends zo vroeg mogelijk, met een handdoek, een stretcher te claimen zodat je de gehele dag, genietend van de zon, mee kon doen met allerlei contesten en andere vermakelijke spellen.

Echter, omdat onze telefoontjes, die we als horloge en wekker gebruikte, nog steeds op de Mexicaanse tijd stond waren we ’s ochtends iets te laat en waren alle stretchers al bezet.  De meest harige borst contest heb ik hierdoor helaas aan mij voorbij moeten laten gaan maar hebben we deze dag aangegrepen om het aan boord aanwezige casino plat te spelen.  Lynn zou de fruitautomaten laten springen en ik zou de dealers bij de blackjack - en roulettetafels flink laten zweten. Tenminste, dat was het plan.

Vrijdag konden we, na het verkrijgen van een vernieuwde visum, weer richting het vertrouwde Orlando. We hebben er erg van genoten met ons vieren en een cruise is ook echt een aanrader voor iedereen. Aan boord van zo’n schip is zoveel te doen en te zien dat je je echt nooit hoeft te vervelen.

En om ook maar even aan te halen wat een aimabele oom van ons eens verkondigde na de viering van een familielid’s verjaardagspartij bij het Wapen van Holland in Anna Paulowna; “Het was een heel mooi feest want het eten was erg best”.