wereldeditie.nl

Vorige week een uitstapje gemaakt naar het plaatsje Jesus Pobre, in het noorden van de provincie Alicante vlakbij Javea. Deze streek ( waaronder ook valt de bekende Jalonvalei) kleurt in het vroege voorjaar prachtig wit en roze door de bloesem van de Amandelbomen.

Maar ondanks de mooie omgeving zou je zo eentweedrie niet op het idee komen om naar Jesus Pobre te gaan, ware het niet dat een advertentie in het plaatselijke Hollandse krantje onze aandacht trok. Er was een expositie georganiseerd van werk van de vorig jaar overleden Eindhovense kunstschilder Hans Gooskens. Aangezien Hans, als hij in Altea was, een regelmatig bezoeker van ons café was, gingen wij samen met enkele van zijn jeugdvrienden op pad om hem in zijn stijl nog een soort laatste eer te bewijzen. Dat betekent dus lekker eten en niet te weinig drinken.

De galerie bleek een privévilla te zijn even buiten het dorp, waar we allervriendelijkst door de eigenaresse werden ontvangen met een hapje en een drankje. In haar woonkamer hingen de schilderijen keurig genummerd van 1 tot 12. Volgens de informatiefoldertjes was hij een autodidact en werd zijn stijl als ‘figuratief abstract’ gedefinieerd. Bovendien waren de vrije interpretatie van de figuren en landschappen in zijn werk gebaseerd op een filosofische benadering. Nou, daar kun je het mee doen…

En alsof dat nog niet genoeg was werden de internationale tapas geserveerd door een culinair artieste, zoals de dame zichzelf omschreef. Op dat moment sta je daar tussen de ernstig kijkende kunstkenners en denk je aan Hans die bij dit tafereel ongetwijfeld in onbedaarlijk lachen zou zijn uitgebarsten. Het is denk ik vaak leuker om te kijken naar mensen die naar kunst kijken, dan kijken naar de kunst zelf.

Bij ons in het appartement hangt een schilderij van Hans, gemaakt door klanten van de bar. Op een middag stapt hij ons café binnen en stelt zijn ezel en doek op, legt er een palet en penselen naast en nestelt zich met een borrel aan de bar en ziet er de rest van de avond nauwlettend op toe dat iedere bezoeker zijn of haar steentje bijdraagt aan het kunstwerk. Tegen sluitingstijd daalt de maestro zelf neer van zijn kruk om met enkele woeste penseelstreken weer een standaardwerk aan zijn omvangrijke oeuvre toe te voegen.

We hebben er nog maar een paar genomen, want iedereen die hem gekend heeft, heeft wel verhalen. Toen we uiteindelijk het wonderlijke dorpje Jesus Pobre verlieten, overheersten herinneringen aan de mens en niet aan ‘vrije interpretatie van de figuren…’ Die beoordeling laten we maar over aan de kunstkenners, zij hebben er tenslotte voor geleerd.