Net in Noorwegen en nu al eigenaar van een bos
We voelden ons hier al snel thuis. De vriendelijke mensen, de ontspannen sfeer, de prachtige omgeving. Hier wilden we wel blijven. Nu had het huisje bij Terje één nadeel.
Het was groot genoeg voor ons tweeën, maar als er visite kwam was er een probleem. We hadden geen slaapkamer over dus de visite moest in de woonkamer slapen. Dus gingen we op zoek naar een ander huis.
Nu werkt dat ook even anders dan in Nederland. Veel huizen komen niet bij de makelaar. De buren vertellen elkaar dat er een huis te koop is en via de tam-tam gaat t het hele gehucht door. Er kwam een huis te koop, en wij vroegen Terje ( ons wandelend geschiedenisboek) of het wat was. Hij schudden zijn hoofd en zei: “dat huis is net na de 2e wereldoorlog gebouwd, met slechte materialen”. Oké, dan niet.
Een ander huis kwam vrij en Terje schudde zijn hoofd weer en zei dat huis is net een doolhof, veel kleine kamertjes, niets mee te beginnen. En weer gingen we er niet eens kijken. We hadden immers geen haast.
De tam-tam vertelde dat er weer een huis te koop kwam. Eigenlijk hadden we er niet zo’n trek in want het erf leek wel een uitdragerij. Oude auto’s, bergen rommel, niet echt aantrekkelijk. Maar Terje zei ga er eens kijken. En dus belden we er aan en vroegen of dit huis te koop was. Ja hoor, kom maar binnen zei de man.
Binnen was het net zo’n troep als buiten pffff.
Maar wat een ruimte! Een woonkamer net zo groot als het huis waar we in woonden, een woonkeuken wauw. En wat ook prettig was, goed geïsoleerd, dubbele ramen en de prijs was ook een lachertje.
Afijn verkocht dus. En nu zijn we dus de bezitters van een klein stukje Noorwegen, met ons eigen bos, hoewel…… Voor Nederlandse begrip dan, volgens mijn buren heb ik geen bos, dat heb je pas als je een productie-bos hebt.
Na eerst de meest noodzakelijke dingen geregeld te hebben zijn we verhuisd. Wat wel makkelijk was, was dat we niemand een verhuisbericht hoefde te sturen. We hebben hier namelijk geen adres of huisnummer, alleen een postcode. Je geeft een kaartje met je grondnummer bij de post af, en alles komt in orde.
Hoewel….in het begin dat we hier waren is er wel eens post zo’n 40 km verderop bij andere Nederlanders terecht gekomen,toen wisten ze bij de post nog niet dat wij er waren, en dachten vast ha Nederlandse postzegel dat zal wel voor de fam. Jansen zijn ( zo heten ze niet echt hoor). Als je iets bestelt of je vraagt mensen op visite leg je aan de hand van opvallende dingen in het landschap uit waar je woont.
Zo wonen wij als je van de ene kant van de weg komt na de 2 gruishopen aan je rechterhand en komen ze van de andere kant dan is het 3 kilometer na de watertoren aan je linkerhand, wit huis een beetje van de weg af.
Toch kloppen de beschrijvingen niet altijd. Zo werden wij eens uitgenodigd. De omschrijving was na het dorp zijn er 2 dezelfde huizen. Je moet het linkse huis hebben. Nu zagen we wel 2 huizen die op elkaar leken, maar hetzelfde……de een was wit en had een terras, de ander was grijs en had een uitbouw. We bleken toch goed te zitten, later zeiden we maar die huizen zijn toch niet hetzelfde? Ja was het antwoord, deze huizen zijn door 2 broers gebouwd en toen waren ze hetzelfde, latere eigenaren hebben er het een en ander aan veranderd, iedereen weet dat. Tja, nu weten wij dat dus ook.
