wereldeditie.nl

Ben je 7 maanden onderweg… ben je steeds zo voorzichtig… elke dag doen we onze waardevolle dingen in de kluis en nemen alleen mee wat we nodig hebben. ’s Avonds halen we het op, gebruiken de laptop, pakken geld voor de komende dag en ’s ochtends brengen we het weer naar de kluis.

Dit bleek niet afdoende: Afgelopen week is er iemand in onze kamer gekomen  en heeft velerlei eigendommen gestolen, waaronder onze paspoorten… Ongelofelijk *&^%$#%^*))* natuurlijk. Ten eerste het idee dat iemand op je kamer komt terwijl je ligt te slapen en ten tweede het besef dat je zonder paspoort… het land niet uit kan.

Onze gastheer Vireak heeft ons enorm geholpen en heeft ons naar verschillende politiebureaus en ambassades gebracht (hij heeft zelfs hier en daar geld onder de tafel geschoven om de zaken wat te ‘bespoedigen’). Op zijn Cambodiaans ging het allemaal omslachtig, houtje touwtje en vaag, en af en toe moesten we ons best doen om ons lachen in te houden. We hadden bijvoorbeeld een agent die heel slecht zag, en alle formulieren nog eens even als een twaalfjarige voor ging lezen en Sophie’s duim naast het stempelkussen drukte voor de “handtekening”. En we hadden een agent die zo ontzettend langzaam was met het typen in Khmer, dat toen we bij het Engelse gedeelte aan waren gekomen, Sophie voorstelde om zelf achter de computer te gaan zitten en het in het Engels te typen!  Daan zei: Wil je zijn pet ook nog op, Fie? haha. En Vireak vertaalde. (die laatste zin gelukkig niet)

Voor mij, Sophie, was het een beetje lastig om achter de mannen te zitten en zich in te houden om zich er niet mee te bemoeien. Vrouwen doen dat niet in Cambodia. Ik had ook expres al een lange broek aangedaan en een blouse met de “buttons up” (35 graden) maar de agent had toch nog commentaar op mijn pet. Snel afgedaan.

De formulieren moesten worden onderzocht en goedgekeurd en dat kon weleen paar dagen gaan duren…. Gelukkig was het de volgende dag al klaar en kwam de agent het persoonlijk brengen. (hij liep bijna tegen een pilaar toen hij zijn helm wilde pakken; een gevaar op de weg als je het ons vraagt). We hadden inmiddels contact met de Belgische en Britse ambassade gehad, want er is hier geen Nederlandse. De dichtstbijzijnde is in Bangkok, maar daar kunnen we natuurlijk niet heen. Zowel de Belgische als de Britse zegt ons te kunnen helpen. Eerst naar de Belgische. Daan zweert dat hij een jaar lang geen Belgische moppen meer zal vertellen als zij ons helpen. Die vlieger ging niet op, want ze hadden ons verkeerd begrepen. Nederlanders konden ze niet helpen. Wel konden ze ons politierapport scannen en sturen naar de ambassade in Bangkok. Een week lang geen moppen dan.

Toen naar de Britse. Daar de ambassade in zowel Singapore als Bangkok gebeld. Beide zeiden dat we naar de ambassade moesten komen als we een nood- of nieuw paspoort wilden. De Britten konden ons aanvankelijk helpen met een reisdocument naar 1 bestemming. Dat zou betekenen dat we naar de Ambassade in Singapore konden reizen, en daar wachten op een nieuw paspoort om onze reis af te maken. Dat kan 14 dagen duren…maar ook langer…De tweede mogelijkheid was om een reisdocument aan te vragen om direct naar NL toe te reizen. Dan zouden we een nieuw ticket moeten kopen en de rest van onze reis niet doen dus…. Wat kies je dan? Een heel moeilijke keuze.

Terwijl we plusjes en minnetjes aan het afwegen waren en met onze handen in het haar zaten, kwam de dame van de ambassade met nog een idee: een tijdelijk Brits paspoort ! Het was een nieuw systeem en ze hadden het vanmorgen voor het eerst gebruikt voor een Brit maar nog nooit voor buitenlanders, maar het zou kunnen werken! Natuurlijk wilden we dat proberen! Ook zij hadden contact gehad met de NL ambassade,en we hadden toestemming.

Toevallig was die dag de vrouw er die het nieuwe systeem had ingevoerd en het leerde aan het personeel. Uren later (zelfs 2 uur overwerken voor 5 man daar!) en een run naar de photoshop omdat de foto’s die we mee hadden niet goed waren. En toen kwam het moment…. twee gloednieuwe paspoorten in onze handen waarmee we via Singapore, ZuidAfrika en Engeland naar Amsterdam mogen vliegen! JEEEj!

Omdat we werelds eerste buitenlanders met een Brits noodpaspoort zijn, wilden ze met ons op de foto bij de Britse vlag voor de ambassade! Een heerlijk gevoel, zo’n paspoort in je handen na bijna 3 dagen van onzekerheid!!! Die laten we niet meer los! Nadat we ze vol trots aan onze gastheer en -vrouw en onze vrijwillige vrijwilligersvrienden hebben laten zien, veilig in de kluis opgeborgen.

Veel van de mensen om ons heen hier zijn ook Brits dus er worden veel grapjes over gemaakt. ” wat is je accent opeens minder” “ik heb opeens zin in thee met melk” etc. Iedereen is heel lief en er wordt van alle kanten hulp aangeboden. Al onze bankpassen zijn ook gestolen! De laptop is helaas ook gestolen. De foto’s stonden allemaal op een externe schijf en die hebben we nog dus daar zijn we heel blij mee! En de camera’s hebben we ook nog.

We hebben het nog steeds naar ons zin, ondanks deze grote tegenslag. We zijn dankbaar dat we allebei nog heel zijn en heel erg opgelucht dat het zo snel (voor Cambiaanse begrippen) en goed is opgelost en we onze trip gewoon af kunnen maken. 3 weken nog.

Enne, geen grapjes over Britten meer dus. Wuif (a la queen Elizabeth)