wereldeditie.nl

 Soms zijn er dagen dat beslissingen die je neemt niet zo goed uitvallen of in ieder geval wat ongelukkig. Onder deze categorie viel ons besluit om op de ochtend van Goede Vrijdag de auto te pakken en koers te zetten richting Holland. Goedgemutst vertrokken wij uit een nog donker Altea en niets stond een relaxte toertocht in de weg, dachten wij.  

Enkele honderdduizenden Spanjaarden hadden daar overduidelijk een andere mening over. Bij Barcelona vormden zich de eerste files en tegen de tijd dat we de Franse grens bereikten waren we door de broodjes gebakken ei heen en was de versgezette koffie vanuit de lekkende thermoskan al diep in de autobekleding getrokken. Natuurlijk wisten wij van de hectiek op de Spaanse snelwegen, met name tijdens het Paasweekeinde, het feit dat iedere Spanjaard die ook maar enigszins mobiel is ergens naar op weg is. Wij dachten echter in onze grenzeloze overmoed voor de drukte uit te kunnen.  

De ongeveer duizend kilometer door Frankrijk kun je langs verschillende routes afleggen. Wij kozen voor de nieuwe brug bij Millau en door naar Clermont-Ferrand, waar het ophield met zachtjes regenen en we een alternatieve weg namen omdat ‘ het toch slecht weer is en te vroeg voor een hotel’. Ook deze beslissing had beter gekund. In België doorkruisten we met toenemende wanhoop Waregem, Gent en Lokeren op zoek naar een hotelbed.

Helaas, voor ons was er geen plaats in de herberg (of was dat een ander feest?), want ook duizenden Belgen waren op drift geraakt door hun nationale passie het fietsen, in het bijzonder de Ronde van Vlaanderen. Door naar Nederland dan maar, ondertussen begeleid door storm en slagregens. Uiteindelijk bereikten we ‘s nachts het huis van mijn zuster en zwager in Hoofddorp (ook niet alvorens de afslag te missen en in de Velsertunnel terecht te komen, waar het gelukkig wel droog was).  

In Alkmaar hadden wij een hotel/appartement geboekt in het centrum. Het zag er keurig uit en we sliepen de eerste nacht als een roosje, totdat om 7.30 uur de hel los barstte met getimmer, zagen en boren. Toen ik in mijn door het hotel verstrekte witte badjas poolshoogte ging nemen op de gang, werd ik vriendelijk toegezwaaid door een timmerman met oorbescherming en zijn ‘goedemorgen’ klonk welgemeend en desgevraagd antwoordde hij ‘dat deze klus inderdaad de hele week zou gaan duren’.  

Was het nu allemaal kommer en kwel? Natuurlijk niet, maar je hebt wel eens van die dagen…  

Naast het weer zien van familie en vrienden had ons tripje nog een doel, namelijk het bijwonen van een kennismakingsdag van het bedrijf waar we deze zomer gastheer en gastvrouw voor zullen zijn op een camping in de Ardeche in Frankrijk. Vanaf 19 juli tot begin september zullen wij de vakantiegangers ontvangen die bij Eurosporvac uit de Beemster gereserveerd hebben. Op de terugweg zijn wij even van de A6 bij Valence afgegaan en hebben we een kijkje genomen op de camping in Ruoms, die nu nog uitgestorven is.

 De omgeving is prachtig en het lijkt me geen straf om hier een zomertje door te brengen, al dateren mijn kampeerervaringen uit een tijd waarin lekkende tentdoeken, kromme haringen en gerafelde spantouwen tot je uitrusting behoorden in tegenstelling tot de high-tech apparatuur waar de huidige kampeerder mee op pad gaat. 

We zitten nu in de’ wifihotspot’, je verzint het niet, van een hotel in La Grande Motte bij Montpellier, waar ik dit stukje tik op onze nieuwe laptop die het voor het eerst doet op deze reis en als digibeet voel ik me zo trots als een virtuele aap met zeven staarten in een digitaal Artis.