wereldeditie.nl

De zon is net opgekomen en ik bevind me ergens in de middle of nowhere in Kameroen! Daar zit ik dan op een motorfiets. Voor me de chauffeur die ons 3 uur verderop de bush in zal brengen. Voor hem op de benzinetank een van onze rugzakken. Achter me zit mijn reisgenoot en mede VSO-er uit Ghana, op zijn rug de tweede rugzak.

Gisteren nog zat ik in een bus te stuiteren op mijn stoel. Vijf mensen naast me in de rij (kinderen niet meegeteld), waarvan 1 vrouw die naast me de luier van haar baby verschoonde.

We hebben overnacht in het laatste dorp langs de begaanbare weg. Onze rit vervolgt zich vandaag over een modderig pad vol kuilen en keien. De motorfiets is het enige bruikbare vervoermiddel hier. Lichtelijk krampachtig houd ik me vast aan het bagagerek van de motorfiets. De kuilen en keien maken de rit tot een waar avontuur. Meermalen vraag ik me af hoe de chauffeur de motorfiets rijdend weet te houden. Comfort is anders maar ik geniet met volle teugen.

De vergezichten over de groene heuvels van noord-west Kameroen zijn prachtig. Dichte jungle het ene moment en een geweldig uitzicht een tel later. Langs de weg lopen mensen met takkenbossen op hun hoofd of met hun vee op weg naar…… geen idee.

Slechts af en toe komt een motorfiets vanuit tegengestelde richting. De thee- en koffieplantages, de eucalyptusbomen, de maisplantages van de bewoners van de rieten hutjes langs de weg. Ik heb tranen in mijn ogen, zo geniet ik van hetgeen ik hier in Kameroen zie.

Na 3 uur hotsen en botsen achterop de motor tuigen we onze rugzakken op. We willen een paar uur lopen naar een kratermeer. De fon van het dorp, de baas van alle chiefs uit de omgeving, houdt ons echter tegen. Het is niet verstandig zelf te gaan. Hij zal wat kinderen met ons meesturen die ons de weg wijzen. Onze dank is groot! Zeker als we merken dat de kinderen net zo min de weg weten als wij.

Verdwalen is het gevolg. In plaats van 2 uur, lopen we 5 uur, maar het is zeker de inspanning waard. En steeds opnieuw als ik denk echt in het midden van niets te zijn beland, duikt er weer een levend wezen op die ons de juiste richting wijst. Eindpunt is een kratermeer waar we een verfrissende duik nemen. Plek om te overnachten is hier niet. We krijgen het aanbod in de militaire kazerne te overnachten. We besluiten te proberen te liften naar de bewoonde wereld en als dit niet lukt terug te gaan naar de kazerne. Tot ons plezier blijkt dat we met een paar wegwerkers mee naar het volgende dorp kunnen rijden. Achterin de pickup truck voor de mannen, ik als vrouw krijg een ereplek voorin (of ik wil of niet).

Tweeënhalve week geleden zijn met per bus vertrokken vanuit Ghana voor een 3 weekse vakantie. Via Togo, Benin en Nigeria zijn we in het noorden van Kameroen de grens overgegaan. Over een paar dagen vliegen we terug vanuit Libreville, de hoofdstad van Gabon. Met name Kameroen heeft mij de afgelopen 2 weken geraakt. Naast prachtige ontmoetingen met jan en alleman, allerhande vervoermiddelen om ons te verplaatsen, dichte jungle, dorre woestijn met giraffen, antilopen en jakhalzen, is ook hier het Afrikaanse leven op straat voor mij een bron van vreugde. En… .niet te vergeten de Franse stokbroden en gebakjes in de plaatselijke patisserie. Mijn vakantietip van de dag: Kameroen!