wereldeditie.nl

Nu het vliegverkeer weer op het niveau is van ‘voor de wolk’ en het daarmee samenhangende reisonheil van de voorpagina’s verdwenen is, verschijnen er berichten over wat dat allemaal niet gekost heeft aan materiële en maatschappelijke schade. Hoewel veel vluchten – waaronder de mijne – gratis en redelijk probleemloos konden worden omgeboekt, melden er zich toch mensen, die dachten rechten te hebben, maar daarin door ‘de kleine lettertjes’ worden teleurgesteld.

Ik behoor zoals gezegd niet tot die groep, maar de Athens News verschafte mij een gouden tip voor een volgende gelegenheid.

Als mijn bagage bij aankomst beschadigd of zoekgeraakt blijkt, kan ik ter compensatie een claim indienen van € 36,38 per kilo, voor een internationale vlucht, dan wel € 11,73 per kilo voor een binnenlandse vlucht. Ik maak beide! Volgens regel 261/2004, sub A van de Europese Commissie staat slechts het gewicht van mijn bagage op de sticker die daar bij het inchecken aan wordt bevestigd en wordt er geen rekening met de waarde van de inhoud. Ondanks mijn misleidende goudeerlijke blauwe oogopslag zie ik het frauduleuze scenario onmiddellijk voor me. Mijn vermiste koffer gaat mij ruim 20 kilo x € 36,38 + € 11,73 opleveren: met 962,20 euro in de knip heb ik mijn reis terugverdiend plus gratis ouzo voor de duur van mijn verblijf. In the best place in town uiteraard. Yamas!

Ik kom aan op Mytilini Airport. Dat is ongeveer zo groot als een voetbalveld – oké, de startbaan is iets langer. Vroeger liep je vanaf de trap met een paar ganzepassen de aankomsthal in. Nu mag dat niet meer: je wordt een bus in geloodst, die dezelfde afstand in dezelfde tijd aflegt.

Ik probeer zo achteloos mogelijk naar een eersterangs plaats aan de bagageband te dringen – net als iedereen trouwens. Die is ongeveer zo groot als de rails van mijn eerste speelgoedtrein – oké, de koffers zijn niet van schaal 1:148 Lego of Playmobil, maar 1:1 Delsey en Samsonite. De eerste koffers komen in zicht. Mensen bukken en graaien bagage van de band. Soms te gretig, als bij nadere inspectie blijkt, dat het toch hun koffer niet is. De koffer gaat weer terug op de band. Als de mijne voorbij komt, doe ik hetzelfde, maar verwijder eerst op slinkse wijze het label. Mijn koffer draait nog een paar gratis rondjes en verdwijnt uiteindelijk weer naar buiten. De band stopt.

Ik loop naar de vertrekhal en meld mij bij een informatiebalie. Ik zeg, dat mijn bagage niet is aangekomen en suggereer vriendelijk, dat deze zich mogelijk nog in het laadruim bevindt. De vrouw hoort mij zwijgend aan en belt ene Giorgos. Door het raam achter haar zie ik Giorgos naar het vliegtuig lopen en in het bagageruim klimmen. Als hij weer terugkomt, duurt het nog vijf minuten voordat de vrouw mij meldt, dat het vliegtuig leeg is. Ze zucht, pakt een formulier en vraagt mijn boarding pas. Ik geef desgevraagd een beschrijving van een koffer, die als een van de eerste door twee vrouwen op een bagagekar is gehesen en uit de aankomsthal gereden. Tot slot laat ik haar fijntjes weten, dat ik op de hoogte ben van de vergoedingen volgens regel 261/2004 ingeval van vermiste bagage. En dat ik daar gelaten in zal berusten. De vrouw vraagt waar ze mij kan bellen, noteert het nummer en legt haar pen neer. Einde gesprek, ik kan gaan. U hoort nog van ons.

Eenmaal thuis bestel ik in het kafenion bij mij om de hoek vol vertrouwen op de goede afloop mijn eerste ouzo: zo’n flesje van ongeveer 30 cl. waarmee je jezelf en je tafelgenoten regelmatig bijschenkt. Dat proces raakt in een stroomversnelling als oude bekenden mij herkennen en verwelkomen met nieuwe ouzo. Ik vertel van het voorval op de luchthaven waardoor ik weliswaar zonder tandenborstel zal moeten overnachten, maar dat dit nauwelijks opweegt tegen het aantal tandenborstel dat ik van de mij rechtmatig toekomende vergoeding zal kunnen kopen! Mijn vrienden bevelen meer ouzo aan; de beste Griekse mondspoeling ever. Als ik de daad bij het woord voeg gaat mijn telefoon.

Er meldt zich een sonore mannenstem, die zegt verantwoordelijk te zijn voor de afhandeling van bagageklachten. Hij heeft mijn formulier voor zich en zou met mij graag een oplossing bespreken. Of ik daarvoor naar het vliegveld zou kunnen komen. Nu, bijvoorbeeld, want morgen gaat hij op vakantie hij zou deze kwestie graag zo spoedig mogelijk afhandelen. Hij zou het namelijk erg vervelend vinden als ik de komende weken zonder mijn persoonl…

Ik probeer hem nog uit te leggen, dat mijn rijvaardigheid inmiddels zodanig is aangetast, dat ik niet op zijn onverwachte en uiterst welkome uitnodiging kan ingaan, maar mijn tong kan de juiste plooi niet vinden. ‘Ogay, I will comling’ breng ik uit en laat mij door mijn vrienden in een taxi hijsen.

In het kamertje op de luchthaven staan vier zwijgende mannen in uniform rond drie tafels, waarop twee koffers. Er is heel veel TL-licht, waardoor ik moeiteloos mijn eigen koffer herken. Daarnaast staat een koffer, die voldoet aan de beschrijving, die ik de baliemedewerkster heb gedicteerd. Een vijfde man komt binnen, zet zijn pet af en vraagt of ik degene ben die hij zojuist aan de telefoon had. Als ik dat knikkend bevestig, vertelt hij dat hij blij is, dat ik zo snel heb kunnen komen en dat hij zich verexcuseert voor het ongemak, dat mij treft. Hij begint weer over zijn vakantie en zijn wens, deze zaak zo snel mogelijk af te handelen. Ik ontwaak uit zijn duizelende eloquentie als hij mij vraagt, mijn koffer aan te wijzen. Ik verloochen mijn eigen koffer en wijs resoluut de andere aan. Hij knikt naar de twee dichtstbijzijnde mannen, die daarop de koffer plat op tafel leggen en aanstalten maken deze open te ritsen. De petman heft zijn hand als stopteken en wendt zich tot mij.

 Hij verexcuseert zich nogmaals omstandig voor het ongemak dat hij helaas nog een kleinigheid vergeten te vragen is. Of ik zo behulpzaam wil zijn, een klein overzicht te geven van de artikelen, die zich op het moment van het betreurenswaardige verlies in mijn koffer bevonden.

Nauwelijks ben ik stamelend aan het rijtje: eh…kleren…, en eh, toiletartikelen, eh, handdoeken… begonnen of de koffer wordt opengemaakt. Deze blijkt geheel gevuld met wat schoonmaakmedewerkers op een dag zoal van de luchthavenvloer vegen: water- en frisdrankflesjes, halfgegeten snacks, blikjes en broodjes, tijdschriften en kranten, leeggelopen koffiebekers, non-descripte textielresten. Petman reageert alsof ik een Tv-spelletje heb gewonnen, opent een zijdeur naar een nog kleiner kamertje en gebaart mij hem snel te volgen.

Daar wordt mij te verstaan gegeven, dat ik al de negentiende ben, die sinds de heropening van het luchtruim deze koffer in strijd met de waarheid als vermist en de mijne heb opgegeven. Dat ik daarmee de wet met voorbedachten rade heb overtreden en dientengevolge zeer strafbaar ben. Dat ik aan verdere strafvervolging kan ontkomen door contante en directe betaling van de daarvoor geldende boete.

Hij tovert een papier onder mijn neus. Of ik bij het kruisje wil tekenen, net onder het gespecificeerde bedrag: 20 x € 36,38 + € 11,73 maakt totaal 962,20 Euro. Volgens EC-richtlijn 261/2004. Sub B.

Dandalos.