wereldeditie.nl

Het wordt tijd dat ik eens iets vertel over het prachtige plaatsje waar we wonen: Caesarea, zo genoemd door Koning Herodes die hier rond het begin van de jaartelling een prachtige plek vond om de zomerhitte van Jeruzalem te ontlopen. Door de eeuwen heen is de plaats en omgeving in handen geweest van vele volkeren. Op verschillende momenten de Joden, Romeinen, Arabieren, Kruisvaarders en meer.

Op dit moment is het de enige gemeente in Israël die in semi-particuliere handen is. Dat komt omdat voor de stichting van de staat Israël in 1948, de grond in de wijde omgeving in handen was van de Rothschild familie. Die van de beroemde franse wijngaard onder meer. Edmond de Rothschild bepaalde in zijn testament dat het gebied tot in lengte van dagen in een stichting zou blijven en dat de opbrengst van de grond ten goede moest komen aan educatie en cultuur in Israël.

Er wonen nu zo’n 4600 mensen verdeeld over 13 wijken “sectors”. Daarnaast is er de “oude stad” die bestaat uit de ruïnes van de vooral Romeinse bouwwerken. Een amfitheater, stadsmuren, haven en aquaduct. Ook is er een later gebouwde kerk en moskee in de oude stad. Het geheel is nu toegankelijk als archeologische attractie en omvat ook enkele uitstekende restaurants waar je alleen kunt komen nadat je een toegangsprijs hebt betaald en langs de ruïnes bent gewandeld. ‘s Avonds erg sfeervol!

Om een beeld te krijgen van hoe de moderne stad -klein stadje dan- er uitziet kun je proberen je een voorstelling te maken van een ideaal huwelijk tussen Bloemendaal met haar statige huizen in de beboste duinen en het Californische Carmel, dat zo opgeruimd en netjes aan zee ligt. Inderdaad, dit is geen Vogelaarwijk.

Wij waren zo gelukkig hier een mooi huis te kunnen huren voor een redelijke prijs omdat de eigenaresse, een makelaar, nogal omhoog zat. Ook hier is de onroerendgoedmarkt markt niet meer zo makkelijk als enkele jaren geleden. Ons huis staat dan ook te koop en voor een dikke 1,3 miljoen  Amerikaanse dollars mag het naar de nieuwe eigenaar. Waarom dat hier in Amerikaanse valuta gaat weet ik niet. Ik kom er nog op terug.

Intussen is dit wel een plek waar men gezien wil worden en naast vele kunstenaars en nationale popidolen tellen wij ook de huidige en vorige presidenten plus premier Netanyahu als buren. De laatste heb ik uitgenodigd voor de koffie maar hij  moet nog reageren…

Naast de dagelijkse huishoudelijke taken plus zorg voor de baby heb ik het niet druk. En daarvoor is het hier een ideale omgeving! Ik schrijf wat, zoals nu, en Skype af en toe met mijn kantoor in Heemskerk of met de familie. We zijn lid geworden van de Country Club, een term die duidelijk geleend is van rijke Amerikaanse suburbs maar hier vooral een mooi zwembad en een fitnesscentrum behelst.

Ik ga nu viermaal per week lekker naar de sportschool en heb Jonathan, de instructeur, gevraagd voor mij een programma te maken ter bestrijding van het buikje in het bijzonder en tot bevordering van de gezondheid in het algemeen.

Vanmorgen was de sessie extra leuk omdat Roger Waters op de crosstrainer bezig was. Hij was o.a. zanger en componist van Pink Floyd, u weet wel. Ik wilde niet lamzakkerig vragen wat hij hier deed (maar wel graag even een praatje maken) dus zei ik dat ik bijna al zijn werken op mijn iPod heb en of hij een nummer kon aanraden voor een pittige cardio training. Hij dacht even na en kwam toen met “Be careful with that axe, Eugene” en er kwam een scheve glimlach op zijn gegroefde gezicht. Het bleek een aanrader! Zelfs als illegale download.