wereldeditie.nl

Ze zijn eruit. De Euro kraakt, Europa laakt, het IMF wraakt. En Griekenland? Griekenland staakt. Terecht, volgens voorzitter Yannis Panagopoulos, voorzitter van de vakbondskoepel GSEE.

De verworvenheden van de Griekse ambtenaar zijn immers slechts na jarenlange, niet-aflatende en zeker niet altijd geweldloze strijd afgedwongen. En die laat je niet zomaar door een regering afpakken. Ongeacht welke er nu aan de macht is, want schuld hebben of hadden ze allemaal.

Hij citeert arbeidsrechtskundige Alexis Mitropoulos, die zegt, dat in de laatste vijftien jaar Griekenland tot een diensteneconomie verworden is, die ruim 72% van het BNP omvat. O, nou, dat wisten wij niet. Daarom is dat hele EU-IMF-plan zo gek nog niet, zegt Yannis. Want Griekenland is namelijk een land, dat niet produceert. Pardon? En die olijfolie dan (derde op de wereldranglijst en ook nog per jaar 23,7 liter per persoon achterover slaan)? Even opletten dus, hoelang deze man nog in functie blijft. Ik hoor Agnes Jongerius hem dat nog niet nazeggen. We moeten dus blij zijn met het IMF? Eh, nou…

Brazilië,1964. De democratisch gekozen president Joao Goulart wordt afgezet door de militairen. Goulart wilde o.a. het systeem van landeigendom hervormen en de olie-industrie nationaliseren. Dat was niet naar de zin van het IMF, die hem de gevraagde leningen onthield. Onder de militairen wordt de oude politiek weer ingevoerd.

1973. Ook in Chili wordt de democratisch gekozen regering van president Salvador Allende door een staatsgreep omver geworpen. Leningen van de Wereldbank en het IMF worden Allende geweigerd. Zijn opvolger, dictator Pinochet, krijgt ze alsnog, zonder problemen.

In 1976 ontvangt Groot-Brittannië een IMF-lening van £ 2,3 miljard. De regering van de USA vreest echter een politieke omzwaai naar links, en gebruikt het IMF om de Britten te dwingen tot ingrijpende veranderingen in hun binnenlandse beleid, die de weg effenen voor het rechtse bewind van Margaret Thatcher.

Mexico krijgt in 1994 $ 50 miljard van het IMF. Michael Bordo en Anna Schwartz concluderen nadien in hun studie over ‘Crisislanden van 1993 – 1999’ dat het aanroepen van IMF-hulp schadelijk kan zijn voor de economische prestaties van een land…en dat dit effect nog is versterkt door en tijdens de Mexicaanse crisis.

In 1997/1998 is het crisis in Azië. Het IMF verstrekt leningen aan de ergst getroffen landen, maar niet zomaar: zij worden in ruil daarvoor gedwongen straffe overheidsbesparingen en rentestijgingen door te voeren, hun financieel-economisch systeem te herzien en handelsbarrières op te heffen.

Tot 2001 wordt Argentinië door het IMF als een modelstaat beschouwd, totdat het land door een diepe economische crisis ineen stort. Critici betogen, dat dit het gevolg is van IMF-beleid, gebaseerd op strikte beperking van overheidsbudgetten en het privatiseren van nationale hulpbronnen.

In 2005 lanceert het IMF het Multilateral Debt Relief Initiative, een schuldsaneringsprogramma voor de armste landen van deze wereld, maar ook nu geldt het principe: voor wat, hoort wat.

In 2008 uit ex-president Clinton kritiek op de gevolgen van IMF-beleidsmaatrgelen voor de voedselvoorziening, voornamelijk voor de bevolking van ontwikkelingslanden.

Voor 2010 is er voor Griekenland € 45 miljard beschikbaar. Over de bedragen voor 2011 en 2012 nog geen woord. Op 6 mei kost in Griekenland – de EU-IMF-voorwaarden moeten nog door het parlement worden goedgekeurd – een liter ongelode Euro 95 € 1,558, een liter minder zwaar dan bij ons gesubsidieerde melk € 1,51 en een literfles omgerekende ouzo € 11,-. Met z’n tweeën frappeën kost je 5 euro, een diner voor twee voor € 25,- is goed te doen. Tot zover de eerste levensbehoeften. Nou, vooruit: een slof Wing kost in de kiosk € 21, Marlboro € 38. Bier is € 3 per halve liter; nootjes gratis.

En de Grieken maar staken, als we de beelden uit Athene mogen geloven. In werkelijkheid is het al veel minder boulevardbreed dan ooit in het verleden, want de meeste Grieken beseffen terdege de onontkoombaarheid van de huidige maatregelen. Zorba is niet boos, maar verdrietig. En vreest het wegblijven van de toeristen, voor veel Grieken toch nog altijd een belangrijke vorm van levensonderhoud gedurende het seizoen. De andere helft van het jaar moeten die miljoenen olijfbomen weer geoogst en tot vloeibaar goud geperst worden, want proef zelf maar: eleolado smaakt zoals het klinkt.

Bijkomend voordeel: je kunt er zó naar toe, ze bijten niet en je hoeft niet te blijven. Beter kun je je Euro niet besteden. Als we dus afspreken, dat we de komende drie jaar met z’n allen naar Griekenland komen, dan zal ik een volgende keer het geheim van de ultieme agoureleo onthullen. En zeg maar door wie u gestuurd bent.

Dandalos.