wereldeditie.nl

Nietsvermoedend werd ik Griekenlandcorrespondent. Ik wilde er schrijven over het niets doen, als fulltime bezigheid, op topsportniveau. Ik ben amper begonnen of de redactie zwaait met ‘de kleine lettertjes’: ‘Griekenland staat in brand en jij gaat ooggetuigen!’ blaft de email. ‘Ja, maar, ik bèn helemaal niet in Athene’, deins ik. ‘Des te beter! Het land in! Wordt er al geleden? Niet meer dan 975 woorden graag!’ gromt de GSM. Ik slik.

Vier seresta’s later lees ik in Woodward & Bernsteins Journalism for Dummies hoe het moet: Factfinding, Crosschecking, Scapegoat, Deep Throat. Het is menens.

Factfinding

Een (ei)land in crisis? Vorige week moesten de toeristen nog doorvliegen naar Izmir, waardoor hun reis bijna tweemaal zolang duurde, maar vandaag zijn ze weer rechtstreeks ingevlogen; horeca en winkeliers doen weer goede zaken. Win-win: iedereen blij.

Om de hoek hangt een demonstratieoproep om toch vooral ‘nee’ te zeggen tegen het ‘Kallikratisplan’, dat het aantal Griekse gemeenten van 910 naar 343 terugbrengt en zodoende 1,8 miljard euro per jaar bespaart. Goed plan toch? Niemand gaat demonstreren.

Op een andere hoek klotst het huisvuil tegen de gevel. Ha, eindelijk weer een stevige staking? Nee hoor, het is gewoon zondag, morgen is alles weer weg.

Lichte wanhoop bekruipt mij. Hoezo crisis? Wat zal mijn Wereldredacteur hiervan vinden? Maar dan valt het journalistiek beginnersgeluk mij in de schoot. Een scoop, aan het tafeltje tegenover mij!

Daar heeft een jong gezin – type: even helemaal weg met de kids – plaats genomen. Dat zorgt voor spitsuur in het 1 m²-keukentje van het kafenion, door een uitgebreide vakantielunch te bestellen. Een frisse Griekse salade, cappuccino voor mam, Grieks bier voor pap, Fanta voor de kinderen, en oh, lekker die grote glazen vers geperste jus d’orange – en doet u ook maar twee tosti’s hamkaas voor de kinderen. Naar Grieks gebruik komt daar nog een mandje brood bij, zout & peper, servetten, olie & azijn. En naast elk drankje een groot glas water, zodat het tafeltje, eveneens naar Grieks gebruik, veel te klein is voor alles wat er een plaats op moet krijgen.

Vader laadt zijn deel van de salade op een bord op zijn knieën en heeft daar net (naar Grieks gebruik) rijkelijk olie en azijn over gesprenkeld, als de kleine meid per ongeluk een glas water van tafel stoot. Moeder steekt reflectief een reddende hand uit: haar cappuccino gaat om, over haar been en dat van haar zoonlief. Au, schrikt deze, struikelend tegen een tafelpoot waardoor alles wankelt. Paps probeert een glas jus te vangen maar spreidt daarbij zijn knieën, waardoor zijn saladebord omkiept en de inhoud als in een vertraagde film langzaam over zijn vers geperste caprio, zijn kuiten en in zijn Teva’s druipt. ‘Kut’ roept hij nog, mij plotseling aankijkend. Crisismanagement is nu dringend gewenst, maar daar houden de eerste ramptoeristen met hun twittermobieltjes de pas al in. Hallo crisis, dag scoop.

Crosschecking

Ook hier hebben buitenparlementaire oplossingen vaak de charme van de eenvoud: zet een paar eilanden op Marktplaats.gr, schaf die siësta’s af, en geld en arbeidsuren zijn uw deel.

Niet dus: drijvende toeristenmagneten verkoop je natuurlijk niet en andere eilanden staan na drie dagen op pagina 150 of zo. Geen Griek ouder dan 20 maanden die tussen twee en vijf echt slaapt; als onze West-Europese werkdag om is, gaan zij nog even een paar uur door. Een gemiddelde Griekse werkweek duurt 42 uur, een Duitse 40,8 uur, volgens Eurostat, 2009.

Intussen gaat de BTW omhoog van 10, resp. 21% naar 11 en 23%; en gaat de accijns op benzine, alcohol en tabak naar 10%. De vakantietoeslag voor ambtenaren wordt gemaximeerd op 1000 euro, voor overige werknemers op 800 euro. Huidige salarissen en pensioenen worden voor minstens drie jaar bevroren en wie een (hoog) pensioen ontvangt van meer dan € 1400, wordt 5 tot 10% gekort.

Dit – en meer – moet in drie jaar voldoende opleveren, om het Griekse overheidstekort in 2014 van de huidige 13,6% tot 3% terug te brengen.

Scapegoat

Wie heeft er schuld? Uiteraard de vorige (rechtse) regering, die de problemen jarenlang bewust heeft verdoezeld en ten onder ging aan schandalen en corruptie. Die wijst echter weer naar de voorvorige (socialistische) regering, die in hun tijd ook alles verkeerd zouden hebben gedaan. Maar ook de Europartners krijgen een veeg uit de pan. Hun echte doel was niet het redden van de Griekse economie, maar de Eurozone zelf. Griekenland werd overgelaten aan de banken, die tegen 1% rente leningen afsloten bij de Europese Centrale bank (niet beschikbaar voor afzonderlijke landen). Om die vervolgens voor een zes tot twaalf maal hogere prijs om te ruilen voor Griekse staatsobligaties.

Ook het getreuzel van Angela Merkel en de anti-Griekse hysterie in bladen als Bild en Focus, zet kwaad bloed, in tegenstelling tot de meer invoelende en minder betweterige reacties in Frankrijk.

Een sympathiek tegengeluid komt echter van de Duitse zakenkrant Handelsblatt. Na overleg met hun Griekenlandcorrespondent bestelde de uitgever van deze krant voor 5000 euro aan Griekse aandelen en deed een oproep aan andere topbedrijven, hetzelfde te doen. Energiebedrijf RWE plaatste inmiddels een order voor 100.000 euro. Naar verluidt is nu alle hoop gevestigd op het NHD…

Deep Throat

Het Griekse parlement stemde met 172 tegen 121 stemmen in met het EU/IMFpakket. De drie kamerleden van regeringspartij PASOK, die balsturig ‘aanwezig’ riepen in plaats van volmondig ‘nè’ (Grieks voor: ‘ja’ – ook al zoiets), moeten dus op zoek naar een andere baan.

En wat komt premier Erdogan (Turkije!) hier eigenlijk doen? Met 10 ministers en negentig businessmen als Blues Brother lookalikes in zijn gevolg? Een benefietconcert geven? Territoriale claims verzilveren? Of toch een paar eilanden kopen? Of krijgt hij alleen maar een ander hotel?

Te vrezen valt, dat de echte crisis nog niet zichtbaar is. Maar straks, als ook de EU-IMF-voorwaarden zijn doorgevoerd, de Grieken hun eerste hoge rekeningen moeten betalen, de toeristen en de media zijn verdwenen. Kortom, als het menens wordt.

Dandalos.