Leren golfen in Benidorm met een rookspuwende privévulkaan als leraar
Van Altea naar Benidorm over de N332 is ongeveer 15 kilometer. Van verre reeds zie je de wolkenkrabbers van het Manhattan aan de Middellandse Zee opdoemen. Benidorm, het toeristische hart van Alicante en een van de motoren (nog redelijk functionerend) van de regionale economie.
Jaarlijks bezoeken zo’n 5 miljoen toeristen, zonaanbidders en overwinteraars deze ultieme sol y playa-bestemming. Voor de één een gruwel, voor de ander een paradijs. Vijf kilometer strand verdeeld door het oude centrum in een Levante en een Poniente deel (oosten- en westenwind). Van vissersdorpje in de jaren zestig uitgegroeid tot symbool van het moderne massatoerisme.
Ergens in deze drukke en lawaaierige metropool bevindt zich een oase van rust, een piepklein golfbaantje waar wij sinds kort pogingen doen de beginselen van het golf onder de knie te krijgen. Niet gehinderd door enige kennis van de etiquette slaan we er lustig op los en worden daarbij geholpen door een kettingrokende Engelse golfleraar (een oud-prof die hier zijn dagen slijt en nog wat bijverdient om ’s avonds zijn pints te kunnen drinken). Er heerst een gemoedelijke, relaxte sfeer en dat maakt het aangenaam toeven.
Even een balletje slaan in het zonnetje. Mede daardoor, neem ik aan, lopen er niet zoveel golfballen rond. Van die types die je het liefst met een driver van korte afstand een bal in het kruis van hun geruite broek zou willen rammen. ‘Oh sorry, beste kerel, had je niet zien staan’, waarna hij met een van pijn vertrokken gezicht jouw welgemeende excuses in ontvangst neemt. Beleefd blijven we tenslotte.
We zijn nu 10 lessen onderweg en hebben te horen gekregen dat we de formulieren ter verkrijging van het golfbrevet kunnen gaan invullen en dat deze over een week of vijf opgestuurd zullen worden. We mogen dan op alle banen in Spanje spelen. Wellicht is tegen die tijd het dragen van een integraalhelm tijdens het golfen aan te raden en zit het publiek op het terras van de bar achter kippengaas. Voor het eerst in dertig jaar een diploma gehaald. Dat moet uiteraard gevierd worden, al heb ik me lelijk bezeerd toen ik uit de vlaggenstok viel in een poging een golfclub in de top te hangen.
Het is de bedoeling dat we volgende week aan een toernooitje meedoen. Een Pitch & Put heb ik me laten vertellen op een knollenveld in Albir. Een soort veredeld midgetgolf, waar het voornamelijk aankomt op techniek. Dat klinkt me niet echt bemoedigend in de oren en het aanbrengen van allerlei obstakels op de baan om het voor de ervaren spelers wat aantrekkelijker en uitdagender te maken, lijkt mij ook tamelijk overbodig.
Maandag gaan we onze eerste 9-holes lopen zonder onze rookspuwende privévulkaan. Als een tbs-er op weekendverlof onttrekken we ons aan het zicht van de begeleiding en zullen we na afloop van de ronde aan de bar de schade opnemen en eventuele claims grootmoedig in ontvangst nemen.
