wereldeditie.nl

Het is eind mei en het begint nu echt warmer te worden. Waren maart en april nog bijzonder aangenaam met ‘s ochtends een graad of 23 en tegen de avond misschien 28, nu beginnen we bij 28 en loopt dat bij een hoge luchtvochtigheid op naar eerste helft 30.

Slapen zonder airco is moeilijk geworden en het potje voetbal op zondagavond met de mannen uit de buurt is nog steeds gezellig maar veel vermoeiender dan in het begin. Gisteren was de lucht dreigend grijs bij een vlagerige, hete wind. Je kon op je klompen aanvoelen dat het zou gaan hozen met flinke klappen onweer. Maar daar doen ze hier niet aan; van mei tot en met september is het droog. Klaar.

De enige reden dat er vrij veel groen is, komt doordat al het publieke groen, iedere akker en elke tuin is voorzien van druppelirrigatie. Een Israëlische vinding overigens waarbij slangen druppelsgewijs de juiste hoeveelheid water naar elke plant brengen. Zo is er bijna geen verspilling.

Omdat Israël een droog land is te midden van nog drogere buren is er veel gesteggel over waterrechten.

Binnenlands tussen particulieren en boeren over gebruik en misbruik. Wist u overigens dat een groot deel van de snijbloemen die u in Nederland koopt hiervandaan komt? Verder is er continu ruzie met Syrië en Libanon over waterrechten uit de gezamenlijke rivieren. Met Jordanië is onlangs een overeenkomst getekend waarbij samengewerkt zal worden in een project waarbij water uit de Rode Zee de daling van de Dode Zee tegen moet gaan.

 Israël is zich er van bewust dat water (de macht erover en het gebrek eraan) in de toekomst in toenemende mate een angel kan worden in conflicten met de buren en eventueel met de Palestijnen als hun eigen staat er ooit komt. Daarom is er veel onderzoek naar watermanagement gaande.

De ‘gewone’ dreiging van terrorisme is er helaas ook nog. Wij ondervonden dat deze week van heel dichtbij. Niet ver van Caesarea ligt het plaatsje Zikhron Ya’akov. Ook vlak aan zee maar op een vrij hoge heuvel geplaatst zodat het er vaak net iets koeler is dan elders. Het is een leuk dorpje met veel terrasjes, galerieën en huisvlijt. Wij ontbijten er graag nadat de baby bij het kinderdagverblijf is afgeleverd. Toen de sterke koffie, de verse jus en de ‘over easy’ eieren verdwenen waren liepen we de hoofdstraat af richting de bakker voor wat boodschappen. Na een paar minuten stuitten we op een norse diender die zonder mankeren al het verkeer waaronder ons voetgangers om liet keren. Mijn vrouw verstond iets van ‘ongeïdentificeerd pakket’ en legde mij uit dat wij in een standaard procedure bij vergeten of achtergelaten tassen, dozen en dergelijke waren terechtgekomen. Wij liepen ongehaast terug naar de auto en hoorden verder geen knal of sirenes en hadden die ook niet verwacht. Z.Y. Met haar toeristen en kunstenaars ver van de grote steden lijkt nauwelijks een belangrijk doel voor terroristen.

Enfin, we parkeerden bij een winkelcentrum in hetzelfde plaatsje en stonden te wachten bij de bakker toen het buiten opeens erg rumoerig werd met sirenes en schreeuwende mensen. Moria wachtte verder en ik kuierde naar buiten om te zien wat er nu weer aan de hand was. De parkeerplaats voor de winkels -eerst stil en verlaten in de warmte- was nu een drukte van belang. Agenten gesticuleerden richting automobilisten en voetgangers die weg wilden of juist aankwamen. Het kwam er zo te zien op neer dat iedereen er weg moest en ook uit de winkels. Ik haalde Moria op die haar broodjes net afrekende. Twintig meter van de winkel stond onze auto en tegen beter weten in liepen we die kant op om vrijwel direct weggestuurd te worden. Vlak naast onze auto lag een kleine rugzak, boos aangestaard door enkele agenten eromheen. Hier ging het dus om en ja, aan de buitenkant viel niet te zien of de rugzak gevuld was met gymkleren of semtex.

De parkeerplaats ligt aan een doorgaande weg met aan de andere kant nog meer winkels waar inmiddels heel wat mensen stonden te wachten en kijken. Wij liepen daar ook heen en konden zien hoe een soldaat van de Bomb Squad (jawel, in het Engels) vanaf de weg een koord uitrolde naar de rugzak.

Hij bond het koord eraan vast na het eind over een tak gegooid te hebben. Toen liep de man terug naar het veilige eind van het touw en begon eraan te trekken zodat de rugzak steeds sprongetjes maakte in de richting van de overhangende tak. Omdat er niets gebeurde liet de soldaat de tas een paar keer op de grond ploffen, ook weer zonder interessant gevolg. Gekleed in een beschermend pak en helm met groot vizier benaderde hij nu de rugzak en deed er iets mee dat wij niet konden zien. Volgens mijn vrouw sneed hij de tas hier en daar open. Weer terug bij de trekzijde van het koord trok hij er nogmaals aan en wij zagen hoe er ditmaal enkele zaken uitvielen en op de grond bleven liggen. Na een korte bedenktijd  liep de soldaat opnieuw op het rommelige hoopje toe en besloot na onderzoek het sein veilig te geven.

Wij liepen naar de auto en zagen waaruit de mogelijke bom bestond; wat draden, een transformator en enkele lengtes rails. Alles kapot. Ik werd er een beetje verdrietig van.