wereldeditie.nl

Terwijl ik nooit thuisblijf om op tv de wielrenklassiekers of Tour de France te kijken, zegt “ Alpe d’Huez” me wel iets. Eerlijk gezegd kwam ik nooit verder dan de wetenschap dat er in de loop van de jaren er nogal wat Nederlanders die bewuste Tour etappe hebben gewonnen en het daarom bekend staat als de “Nederlandse berg”.

Maar hoeveel, wanneer en wie? Dat ging vooral langs me heen. In de zomer vond ik de Noord-Hollandse kermissen interessanter zal ik maar zeggen.

Totdat ik zo’n twee jaar geleden naar Frankrijk verhuisde in verband met een nieuwe baan. Grenoble werd mijn standplaats, wat ongeveer een half uurtje rijden is van de voet van de bewuste berg. Op een vrije middag of in een zonnig weekend reed ik wel eens met de auto naar d’Huez, waar ik die zomer voor het eerst de berg bewust beleefde.

Maar liefst 21 haarspeldbochten voordat je in het dorpje komt, ik had er tot die tijd nog niet zo veel achter elkaar gehad in de Alpen. Het leuke vind ik persoonlijk dat iedere bocht genummerd is en ook voorzien van de namen van etappewinnaars. Tussen het remmen, schakelen, insturen gasgeven en opletten door probeer ik in de bochten toch te kijken naar de namen van de winnaars. En ja, dan valt wel op dat er in de loop van de jaren nogal wat Nederlandse winnaars zijn geweest.

Op mooie dagen kom je her en der een fotograaf tegen die een mooi plaatje schiet en ik verbaas me nog altijd over het grote aantal renners dat de rit onderneemt. Dat dit vooral Nederlanders zijn blijkt wel uit de namen die soms nog op de weg gekalkt staan die alles behalve Frans klinken. Boven in het dorp zitten er voor mijn gevoel ook altijd wel een paar Nederlandse fietsers, na te babbelen over de tocht die ze dan zojuist hebben ondernomen en hoe lang er over gedaan is. Een stukje Nederland in Frankrijk zou je het bijna wel kunnen noemen.

Alpe d’HuZES zei me ook vaag iets, omdat ik het eens gelezen had in het NHD en er een vriend sponsor is van het evenement. Kort geleden hadden we het er over en ik zou als supporter langs de kant gaan staan. “Maarja, als ik er al als supporter ben, kan ik net zo goed nog iets nuttigs doen en een vlag vasthouden. Dat kan toch iedereen en is nog nuttig ook” dacht ik. Zodoende heb ik me laatst opgegeven via de site www.opgevenisgeenoptie.nl en sta ik nu genoteerd als vlagger in bocht 13 en 14, ergens heel vroeg in de ochtend en later op de dag op een andere plek. Vervolgens ben ik nog gevraagd om als tolk op te treden tijdens de voorbereidingen, maar ik was helaas verhinderd. Wel zorg ik ervoor dat de namen die op de grond geschreven worden, met de verf van ons bedrijf gemaakt kunnen worden. De gemeente d’Huez is namelijk wel gecharmeerd van het toerisme dat op de berg afkomt maar is wat minder gelukkig met de harrewar van namen die soms nog jaren zichtbaar is. De verschillende typen die mijn bedrijf maakt, kunnen voor allerlei doeleinden gebruikt worden. De verf die volgende week zal worden gebruikt, is dezelfde als voor het markeren van sportveldbelijning en is na een aantal dagen tot weken helemaal verdwenen. De verf zal in handbare potjes te verkrijgen zijn bij de organisatie, zo hoeven supporters dus alleen kwasten, bakjes en rollers mee te nemen. Ter herkenning zal ik de vlag van Blokker meenemen met andere oranje spullen er proberen een gezellige en geslaagde dag van te maken.