wereldeditie.nl

Moe maar voldaan sluit ik deze “werkdag af”. Het is nu 20:30 en ik plof thuis neer op de bank. Wat in een geintje is begonnen, heeft uiteindelijk geresulteerd in een enorm mooie dag als vrijwilliger waarin alle gevoelens letterlijk langs zijn gekomen: emotie, verdriet, gezelligheid, broederschap, doorzettingsvermogen en sportiviteit, het was er allemaal.

Als vrijwilliger en supporter ben ik meer deel geworden van het evenement dan ik van tevoren had kunnen denken, het was echt een topdag. Nog midden in de nacht ging de wekker, om iets voor 04:00 te kunnen vertrekken en om 04:30 bij de start te kunnen melden. Door de organisatie waren busjes geregeld waarin de vlaggers bij de juiste bochten werden afgeleverd. Mijn bestemming was bocht 14.

Met kleine oogjes en een lijf dat bibberde van de kou, kennis gemaakt met mijn medevlagger. Om 05:10 was de start en zo’n half uurtje daarna zagen wij de eerste renners bovenkomen. Later heb ik gehoord dat het Michael Boogaard was, maar het was toen nog te donker om mensen te kunnen herkennen. Iedere renner heeft een kaarsje mogen branden voor een dierbare en deze kaarsjes werden in de bochten neergezet. In het duister was dat een erg mooi gezicht.

Langzaam werd het licht en rond 07:30 schenen de eerste zonnestralen bij ons in de bocht. Sommige renners kwamen zicht even opwarmen in die stralen, want zo vroeg in de ochtend was het nog erg koud en met de snelheden tijdens de afdaling werd dat er niet bepaald warmer op. De renners bleven maar komen en ondertussen waren de snelle renners al weer met hun tweede rondje bezig. De deelnemers waren niet alleen bezig met het omhoog klimmen, er was ook nog hier en daar energie om de vrijwilligers te bedanken en om een goede dag te wensen. Ook heb ik mensen af zien stappen om even stil te staan bij de kaars die ze hebben laten branden.

Na mijn vlaggendienst ben ik naar bocht 16 gelopen om daar op de harde muziek een gezellig feestje te bouwen met de supporters en de renners aan te moedigen. De sfeer was top en het was leuk om te zien dat de harde muziek van onze bocht de deelnemers een extra duwtje in de rug leek te geven.

Even later op de top vooral emotie gezien: mensen die betraand over de finish komen door allerlei redenen, renners die snelle tijden neerzetten en hun eigen feestje daarmee bouwen, handbikers van Heliomare die meerdere keren over de finish zijn gekomen en daarmee ook het publiek ontroeren, hardlopers die de tocht meerdere keren volbrengen, kinderen, echt alles kwam voorbij en voor iedereen was er applaus bij de finish. Er was zelfs een moeder die haar kind in een rolstoel de berg op duwde en een man die de eerste ronde met een extra fiets aan de hand is gaan rijden, als herdenking aan zijn broer. Wauw.

De hele dag stond in het teken van gezelligheid (elke bocht bouwde een feestje), broederschap (iedereen hielp elkaar) en doorzettingsvermogen en de zon die de hele dag scheen heeft het plaatje compleet gemaakt.

Als afsluiter mocht ik bocht 8 vlaggen. Het aantal renners dat naar boven kwam werd langzaam minder en de hoofdjes wat roder. Des te meer ontzag voor de mensen die de laatste krachten uit het lichaam hebben geperst om koste wat kost boven op de berg te komen en de tocht te voltooien.

Zwaar respect voor alle renners, iedereen heeft op zijn manier een unieke prestatie geleverd en het ondanks de valpartijen het evenement tot een geslaagde dag gemaakt.

Het was een plezier om hier bij te mogen zijn en ik zou iedereen aan willen raden er ook heen te gaan als supporter of vrijwilliger want dit is werkelijk onvergetelijk.