Extra druk afscheid voor vertrek naar Roemenië
Het besef dat ik vanaf 14 juni de rest van 2010 in Roemenië zal doorbrengen is er nog niet. Ik weet ook niet of dat de komende twee weken nog zal komen want ik heb het veel te druk!
Mijn agenda staat de laatste twee weken vol gepland met werken, etentjes, feestjes, sporten, familie en vriendenbezoekjes. Iedereen wil ik nog even extra zien! Het afscheid zal moeilijk worden maar ik heb wel ongelofelijk veel zin om eindelijk heen te gaan. Ik verlang naar de kinderen die ik al zo’n tijd niet meer heb gezien, en naar de zon en temperaturen van 24 graden die daar op dit moment zijn!
Deze week zal ik beginnen met mijn koffer inpakken. Eigenlijk wou ik daar twee weken geleden al mee beginnen maar bij nader inzien vond ik dat toch een beetje overdreven. Wel ben ik een halfjaar geleden al begonnen met lijstjes maken. welke broeken neem ik mee? wat moet ik nog kopen? Hoeveel sokken neem ik mee? Alles zette ik op lijstjes.
Het zou nu dan ook heel gemakkelijk moeten zijn. Gewoon mijn lijstjes erbij pakken en die spullen in mijn koffer leggen, koffer dicht en klaar is kees.. het probleem is alleen dat mijn lijstje groter is dan mijn koffer. Ik heb daarom twee weken de tijd om te bedenken wat belangrijk is om mee te nemen en wat toch iets minder belangrijk is. ik overdrijf niet maar dat word nog een hele toestand.
Genoeg over mijn koffer. Met alle voorbereidingen voor mijn project in het kindertehuis gaat het allemaal goed. Alles staat op papier en heb duidelijk voor ogen wat mijn doelen zijn. Het is iets waar ik al 9 maanden mee bezig ben dus ik kijk er dan ook naar uit om daar eindelijk te kunnen beginnen.
Ik ben tevreden en heel dankbaar voor alle financiële bijdragen die ik heb gehad van bekende en onbekende mensen, maar ik hoop ook nog steeds meer op te halen.
Waarschijnlijk zal mijn eerst volgende bericht vanuit Boekarest zijn. Ik ben nieuwsgierig naar de kinderen. Zullen sommige kinderen me nog herkennen? Hoe zal het personeel reageren? Word er nog tandengepoetst? Vorig jaar ben ik samen met mijn studiegenoot begonnen met het tandenpoetsen van 8 kinderen.
Nog nooit van hun leven hadden ze een tandenborstel gezien. Natuurlijk moet het pijnlijk geweest zijn. Hun gebitten waren nog nooit gepoetst, tanden waren afgebroken, ze hadden een nare geur in hun mond en de tanden die er nog in stonden waren alles behalve wit. Heel enthousiast zijn we begonnen en de kinderen vonden het leuk!
Het werd een activiteit waarbij ze individuele aandacht kregen. Een aantal weken voor ons vertrek hebben we het tandenpoetsen overgedragen aan een zuster die er dagelijks was. Ik vraag me af of dat soort dingen nog steeds word gedaan maar ik heb er geen verwachtingen over, ook niet over de kinderkamers die we hebben opgeknapt en de activiteitenkamer die we hebben gemaakt. Natuurlijk hoop ik dat alles er nog is wat wij hebben gedaan, maar ik wil niet teleurgesteld worden door verkeerde verwachtingen.
Groetjes!
Rekeningnummer kindertehuis: 751820318
