wereldeditie.nl

In Nederland had ik al besloten op een plaatselijke club te gaan. Zo kunnen mijn buren mij leren kennen, en ik hen. Ik dacht: Als ze daar macrameeën dan ga ik macrameeën, als ze er aan vliegvisvliegen vouwen doen, dan ga ik dat doen. Het kan nog erger.

Nu heeft elk zichzelf respecterend gehucht hier een verenigingsgebouw of bedehus . En ook in ons dorpje is het kloppend hart van onze gemeenschap een rood bijna 100 jaar oud gebouwtje met de naam Vånheim (woonheim)

Er wordt flink gebruik gemaakt van dat gebouwtje.

Zo is er een keer in de maand een soort “plattelandsvrouwen-avond” (Velmøte), doen we er aan Pilatus-yoga in de zomer, is er een knutselochtend in de winter ( want anders zien we elkaar zo weinig haha),wordt er de dugnad ( vrijwilligerswerk) van ons watertorenproject geregeld, dansen we om de kerstboom heen in Januari, en ……de trots van ons dorp…..repeteert het zangkoor er.

Ik woonde hier nog geen maand of ik werd gevraagd om op het zangkoor te komen. Ehhhhh, ik kan echt niet zingen……Dat is helemaal niet belangrijk zeiden ze, het is voor de gezelligheid en het gemeenschapsgevoel…..Oke dus. En zo belande ik op het koor. Zo’n 20-30 man sterk, met een gemiddelde leeftijd van boven de 60 en onder de bezielende leiding van Tore (Toere).

Wat ik er vooral geleerd heb zijn de fijne kneepjes van de Noorse leven. Zo zeg je tegen iedereen je en jij, en spreek je ze bij hun voornaam aan. Zelf mensen die zo oud als je ouders of grootouders zijn. Er is me verteld dat dat zelfs voor de koning geldt, want ook die moet geen kapsones hebben.

En ik leer taart eten, kilo’s taart. Elke repetitie zijn er minstens 3 soorten……en je neemt niet 1 stukje zoals in Nederland, neeeee je neemt zoveel en zo vaak als je wilt. Daarbij worden dan liters koffie gedronken, ik dacht dat Nederlanders koffieleuten waren, maar de Noren winnen het met vlag en wimpel.

Ook leer ik rare combinaties van eten te eten.Wat dacht je van vanille-ijs met zoute pinda’s, broodjes worst met garnalensalade of van appel met dipsaus? Ik moet zeggen niet iets wat ikzelf bedacht zou hebben, maar goed te eten.

We repeteren 3 uur per week, maar daar is bijna 1 uur koffie-pauze in meegerekend. Tijdens de pauzes word er veel gepraat ( maar niet geroddeld) over het wel en wee in het dorp.Zo was het feit dat we een bron lieten boren genoeg gespreksstof voor een maand of 2.

We zijn wereldberoemd tussen Oslo en Kristiansand, en treden dan ook regelmatig op. In kerken, bij het Leger des Heils, in de gevangenis, in bejaardentehuizen en op bazaars, boven op een berg, of zoals vorige week op speciale zangavonden. Iedereen kan ons uitnodigen we zingen niet voor geld maar voor eten ( koffie met taart, of soms een warme maaltijd). Er worden christelijke liederen gezongen maar ook oude wijsjes en vrolijke liedjes.

Het meeste in het Noors,Nynorsk, of dialect maar ook in het Zweeds, zodat ik , zeker in het begin, vaak geen idee had wat ik zong. Ach, als je de woorden maar goed uitspreekt nietwaar.

Toch heb ik wel bewondering voor Tore. Met zijn tomeloze inzet en enthousiasme zweept ie ons op . Leert ons ons mond open te doen en vooral met gevoel te zingen. Zodat we elke keer weer iets beter worden.