wereldeditie.nl

Met de stroom meegaan is eigenlijk altijd het beste. Het trainen in de tempel werd er door de komst van de Wudang-taiji-monnik niet veel gezelliger op. He sifu koos eieren voor zijn geld en is op zoek gegaan naar een ander plekje. We hebben een paar keer in een openbaar park getraind (waar het gros van de taijileraren les geeft), maar zijn nu beland in DuFu Cao Tang.

DuFu is een van de beroemdste Chinese dichters en in dit park staat een kopie van het huisje waar hij enige jaren heeft gewoond op deze plek in Chengdu. Een van mijn jonge mede-taijistudenten vertelde dat hij als kind al gedichten uit zijn hoofd leerde van DuFu. Als je naar de opbouw kijkt van de gedichten in het Chinees, ziet het er heel boeiend uit, heel gelijkmatig. Xiong vertelde dat het ook qua klank heel bijzonder klonk. Dat inspireerde me om hem te vragen of hij er een in pinyin (chinees in ons alfabet geschreven) voor me wilde opschrijven. Hij wilde meteen beginnen er een paar te noteren. Welke Nederlandse jongen van een jaar of 20 kan een aantal gedichten van een dichter citeren????? Ik wil ook een gedicht van DuFu kunnen citeren……. Het voelt alsof ik dan ga samensmelten met het hart van China.

DuFu Cao Tang is een prachtig park met rivieren en beekjes, watervalletjes, vijvers met waterlelies, pagodes, vele soorten bamboe en oude bomen, mooie gebouwen, zelfs opgravingen, kortom een schitterende plek. We doen onze oefeningen en de vorm nu aan de voet van een pagode.

Ik vind het mooi dat He sifu heeft gekozen om daar te zijn en niet in het openbare park, waar ook dansgroepen staan met schreeuwendluide muziek, maar waar hij natuurlijk wel meer aandacht zou krijgen en dus meer studenten. Hij heeft gekozen voor rust en stilte, het geluid van stromend water en vogels. Ik moet me wel insmeren met een antimuggengoedje, want ik werd meteen aan alle kanten gestoken, toen ik mijn 30 minuten stilstaan-meditatie deed tussen de bomen.

Het is ook even wennen als je de taijichuanvorm draait. Waar is het zuiden? De vertrouwde oriëntatiepunten zijn weg en de tegels zijn wat stroever, tenminste als het niet geregend heeft. Maar alles went snel en we zijn allemaal blij met de nieuwe locatie.

Toch zijn Laurence (mijn beste vriendin hier) en ik gisteren naar de tempel gegaan om daar weer even te zijn. Het had geregend en er was bijna niemand. Dat zijn de mooiste momenten. Liu sifu (een schatje van een oude monnik) zat nog met zijn gebroken been voor een van de tempels. Gewoonlijk ging ik iedere dag even naar hem toe om te vragen hoe het met hem ging. Het gaat nu gelukkig wat beter. Zijn been ligt niet meer de hele dag op ‘t “roze-varkenskussentje” dat iemand voor hem gescoord had. Een jonge monnik kwam nog een paar woorden met ons wisselen en ook wat nonnen groetten ons vrolijk.

Inderdaad, ik hoor jullie denken, monniken en nonnen wonen hier door elkaar. In de taoistische traditie van o.a. de LongMen (Dragon Gate) tempels wordt seksuele cultivatie geleerd. De seksuele energie kan worden omgezet in energie die gebruikt kan worden om je eigen gezondheid te bevorderen en je leven fors te verlengen. Wat ik overigens ook via Healing Tao (Mantak Chia) in Nederland heb geleerd (en nog veel meer). Dat wil dus zeggen dat als je voor een leven zonder partner hebt gekozen, je geen problemen met de seksualiteit hoeft te hebben. Maar het is ook voor mensen met partner zeer aan te bevelen.

Ik heb natuurlijk geen idee wat de monniken hier privé allemaal doen. Sommigen zien er niet echt uit alsof ze een extra lang leven zullen hebben. Ook sommige nonnen zouden wat meer aan lichaamsbeweging kunnen doen. Wel zijn er opvallend veel jonge mensen bij (of zijn ze oud en zien er nog jong uit?). De taoistische traditie sterft nog niet uit. Af en toe hoor je de jongeren hun soetra’s oefenen, fluit spelen of zie je ze taiji doen. Een van hen kwam een paar weken geleden trots zijn dotje laten zien. Ik denk dat ze hun haar pas in een dotje mogen doen na een bepaalde inwijding. Tot die tijd kan het lekker groeien.

Mijn monnik/vriend Li Hechun (Universal tao teacher) is op het moment in Europa om daar les te geven. Hij woont hier in Chengdu in de tempel, maar trekt over de hele wereld om mensen deelgenoot te maken van de geheimen van het taoisme. Het is trouwens interessant om zijn (levens)verhaal te lezen op de site ( http://www.universal-tao.com/workshops/Li_hechun/about.html ).

Ondertussen loopt hier een jong katertje door mijn appartement. Hij logeert hier een paar weken. Een vrolijke snuiter, die ondanks zijn handicap door de kamer rent (zijn achterkant wil niet wat zijn voorkant wil en bij groot enthousiasme begint ook zijn koppie te bibberen), rollebollend achter een pingpongballetje aan. Zijn naam is Chou Chou (zeg tsjôtsjô) hetgeen “lelijkerd” betekent. Hij is geenszins lelijk, maar het is een manier van de Chinezen om de boze geesten af te weren (die is lelijk, daar hebben we niets te zoeken of zo) en dan wordt het leven meteen een stuk makkelijker, haha.

Maar het is goed om te zien, dat hij, ondanks de grote moeilijkheden die hij heeft om stabiel te staan en te lopen, geestdriftig achter vliegjes aanrent en zich door niets laat tegenhouden. Je moet vanzelf glimlachen als je hem ziet spelen.

In februari heeft hij ook al een weekje bij me doorgebracht. Toen was ook zijn moeder, een echte tempelpoes, bij me. Ze was herstellend van ernstige wonden die op haar rug waren ontstaan door toedoen van de tempelkaters (doen duidelijk niet aan onthouding). Laurence (de reddende poezenengel) heeft haar meer dood dan levend meegenomen naar de dierenarts, waar ze enkele maanden gratis heeft doorgebracht, samen met haar twee jongen, Chou Chou en Big Face (nu de poes van de dierenarts). De dierenarts heeft haar meteen gesteriliseerd. Ze is nu een lekkere, dikke, gezonde poes en woont bij Tin Tin, een muzieklerares. En de kleine blije Chou Chou woont bij Dr Wang Jing, die hem met Chinese kruidenpilletjes heeft omgetoverd tot het energieke gezonde katertje dat hij nu is.

Eind goed, al goed in tempelpoezenland.