Een enge film
Larry zag dat het niet goed was. Hij had de situatie in Griekenland nu een tijdje aangekeken en was tot de conclusie gekomen, dat het zo niet langer kon. De waarheid moest gezegd. En zo kon het geschieden, dat op 21 mei 2010 de Athens News een brief van zijn hand openbaarde. Daarin liet hij ons weten, dat hij 62 was en al meer dan 40 jaar ruim 70 uur per week had gewerkt. In Griekenland zat men daarentegen al om half één achter de witte wijn en met 53 jaar achter de pensioengeraniums.
Hij had dokters gezien, die wel fors declareerden, maar daarmee geen inkomen van enige fiscale betekenis konden vergaren. Ook hielden veel mensen er ongestraft twee banen tegelijk op na en zo zag Larry nog veel meer dingen die niet goed waren. Als gevolg daarvan had Griekenland nu grote problemen en moest er een EU/IMF-reddingsplan worden bedacht om deze op te lossen. En als gevolg dáárvan moest Larry en zijn gezin nu in totaal € 880 per jaar aan Griekenland ‘bijdragen’ – volgens Larry hetzelfde als ‘kwijtraken’. En hij betaalde al 52% belasting! Als corruptie in Nederland niet voorkomt omdat we daar vastbesloten ‘nee!’ tegen zeggen, waarom kon Griekenland dat dan niet?
Wikipedia moest mij ervan overtuigen, dat er op de wereld toch maar één Griekenland bestaat. Over welk Griekenland had Larry het, vroeg ik mij af. Over het Griekenland van de TV en van ‘onze bladen’, zo bleek een week later, toen kennelijk meer mensen met verbazing over het Griekenland van Larry hadden gelezen. Dat Griekenland kenden zij niet. Larry kenden zij wel een beetje, want gezien zijn arbeidsverleden moest hij wel haast een zelfstandige ondernemer zijn, want geen baas in Europa kan zijn werknemers tot dergelijke werktijden verplichten. Ook gezien zijn belastingpercentage behoorde Larry waarschijnlijk niet tot de financieel minder bedeelde Nederlanders. Helaas openbaarde Larry niet zijn woonplaats, vaak een onthullende indicatie van eigen huis en haard.
Jammer ook, dat Larry maar tot half één ’s middags naar Griekenland heeft gekeken, anders had hij gezien, dat de Grieken aan het eind van de middag nog rustig een paar uur aan het werk gaan. Daardoor komt hun gemiddelde werkweek uit op 42 uur: hoger dan in Duitsland, hoger dan in Nederland. Ze zullen trouwens wel moeten, want het minimum salarisniveau is hier ongeveer op de helft van (alweer) Duitsland en Nederland. Daarmee is ook de noodzaak van een tweede baan aangetoond, want de eindjes (huishuur, levensonderhoud, belasting) zullen elke maand toch aan elkaar moeten worden genoopt.
In de haast van zijn openbaring had Larry helaas ook de kleine lettertjes van zijn ‘bijdrage’ aan Griekenland over het hoofd gezien. Dat bedrag – het Nederlands aandeel in het EU/IMF-reddingsplan, hoofdelijk omgeslagen – is geen schenking, maar een lening. Die moet dus aan de Nederlandse schatkist – die put, waar Larry toch al node 52% van zijn inkomsten in stortte – worden terug betaald. Tegen een rentepercentage, dat aanzienlijk hoger ligt dan het percentage waartegen Nederland dit geld zelf leende. Bovendien importeert Griekenland nog altijd zes keer zoveel uit Nederland dan andersom. Het overschot op deze handelsbalans bedroeg vorig jaar € 2,2 miljard – in het voordeel van Nederland.
Het sterkste advies aan de Grieken openbaart Larry tamelijk achteloos: gewoon keihard ‘nee’ zeggen tegen situaties, die je niet wilt. Als het Nederlandse volk en hun vertegenwoordigers nu maar eensgezind en welgemeend ‘nee!’ zeggen, verdwijnen onze ‘problemen’ als benzine in een Hummer. Ik was bijna ontroerd door de kinderlijke eenvoud van deze oplossing, aangedragen door deze 62-jarige. Misschien afgekeken van zijn kleinkinderen, die bij een enge film de klamme handjes voor de ogen slaan in de hoop, dat het Mensetende Monster vanzelf van het scherm verdwijnt. ‘Opa, is het weg?’ bibberen vier lipjes op de bank. ‘Ja hoor, schatten’ ontfermt Larry, ‘want opa heeft “nee, scheer je weg, lelijk integratiecorruptierentebonusvergrijzingszorgfilemonster” gezegd’. En stiekem op standby gedrukt, maar dat zegt hij er niet bij. Probleem opgelost.
Misschien is het inderdaad een goed idee, om Larry en zijn gezin eens uit te nodigen in het Griekenland zoals hij dat blijkbaar niet kent, maar wij, (parttime) expats, wel. En waar we, ondanks de ‘problemen’ van houden. Omdat het nu eenmaal Griekenland is, waar ook immateriële zaken vaak prettig anders gaan dan in Nederland. Anders waren we wel thuis gebleven. Waar we de TV en ‘onze bladen’ hebben. Waar we dankzij ons ‘nee!’ geen corruptie hebben, maar vooral Nederland. Griekenland mag dan reddeloos verloren zijn, na 9 juni weten we of Larry en zijn geestverwanten het Nederlands tij hebben gekeerd. Ik doe een gok. Trots Op Larry? Of zit ik er dan een poortje naast?
Lieve kleinkinderen van de hele Wereldeditie! Die meneer Larry in het verhaaltje hierboven bestaat helemaal niet, hoor. Ik heb hem een beetje zelf bedacht. Zijn naam lijkt een beetje op die van zijn vrouw. Want die bestaat wel. Die heeft ook die rare brief naar de krant geschreven.
En dat lelijke mensetende integratiecorruptierentebonusvergrijzingszorgfilemonster bestaat óók, en dat weet opa donders goed. Maar als jullie hier echt op vakantie komen, zal ik een ander verhaaltje voorlezen. Over twee schoenen en een drol. Leuk, he? Daag!
Dandalos.
