wereldeditie.nl

Je verdriet verbergen achter een glimlach, dat was m’n afscheid op Schiphol. Ik had m’n oude bergschoenen nog maar net naar de kringloop gebracht of Christel kwam al aanrijden. De laatste keer uit het mooie winterse Monnickendam wegrijden deed me toch wel wat.

 Wat is dat toch een mooie stad en ik zal het uitzicht over de haven wel gaan missen. Het ritje naar de luchthaven kon me niet lang genoeg duren. Lekker naast ‘Kristalletje’ zitten en af en toe naar haar te kijken, want het is ook z’n vreselijke mooie meid en ik ben blij dat ik in haar ruimte mag verblijven.

De laatste dagen erg veel met elkaar gekletst, kippetje met patat gegeten en een beetje veel zitten janken… Het afscheid viel me toch wel erg tegen. Op zulke momenten realiseer je je pas, dat je sommige vrienden nooit meer zal zien. Nog een dikke knuffel, gezwaaid op de roltrap die me naar de vertrekhal bracht en toen was het stil….Drie kilo teveel bagage en van alles tussen m’n ook al te grote rugzak gepropt.

Natuurlijk ook weer veel te vroeg, maar ik ben met een kop koffie en een krantje bij de gate gaan zitten. Nu had ik echt helemaal niets meer te doen, maar er maalde van alles door m’n koppie…. Het vliegtuig zou me weer naar m’n gezin brengen dat ik ruim een half jaar niet gezien had. De vlucht verliep perfect, films gekeken en nog een paar uur geslapen ook. Moest wel regelmatig even opstaan voor de twee oudere Hongaarse mensen naast mij die kennelijk allebei wel een erge kleine blaas hadden….was ook geen woord mee te wisselen, want ik spreek geen Hongaars.

Ik zag de Gunung Agung en de contouren van Bali en toen wist ik dat het allemaal goed zou komen. Op de luchthaven van Bali rook ik de kenmerkende geur van de kretek sigaretten vermengd met de tropische temperatuur. Ik voelde me weer ‘thuis’.

Niets aan te geven en buiten stond mijn vrouw en zoon op me te wachten. Het was letterlijk een heel warm welkom. Een dikke 34 graden en ik stond daar in m’n nieuwe Jan Smit outfit vet te zweten. We hebben een hond, werd er tijdens het ritje naar ‘huis’ tegen me gezegd. We hebben een hond? Ja, hij is erg waaks en ik thuis maar even stil blijven staan… Wat de fuck was dit nou weer…Ja, we hadden laatst een doorgedraaide Javaan in de tuin met een groot kapmes, vertelde mijn zoon, o zit dat zo….

Rufus blafte een paar keer tegen me maar wat een lieve hond. Natuurlijk ziek gekocht en nu alle prikken gehad en helemaal aan het herstellen. Het begon met een druppeltje bloed uit z’n neus en dat bleek het begin van acute leukemie. Na nog geen 2 weken overleed Rufus, ’s-morgen om 09.00 uur, in onze armen…. pas 10 maanden oud…. We waren nog nooit zo kapot geweest…. Rufus heeft een Balinese crematie gekregen, met heel veel bloemen en het leven herpakte zich langzaam…

Ik heb ‘tussendoor’ nog een nieuwe website gemaakt, www.weddingkebaya.com vertelde mijn vrouw en ja de eerste klant was een vrouw uit Monnickendam….echt waar.