wereldeditie.nl

Israël grenst aan maar liefst drie zeeën en dat voor een land half zo groot als Nederland. In het westen de Middellandse Zee, de Rode Zee in het zuiden en oostelijk ligt dus de Dode Zee. Eigenlijk een meer. De meeste mensen zullen wel weten dat deze bizarre naam komt door het hoge zoutgehalte van het water. Er is geen leven in mogelijk behalve op microscopisch niveau. Een bijkomstigheid van die 33% zout is dat het drijfvermogen veel groter is. Als je je vanuit staande positie voorzichtig (geen druppels in je mond of erger nog; je ogen) horizontaal beweegt ‘hang’ je hoog in het water. Een bijzonder gevoel!

Het is ook vrij lastig om daarna weer te gaan staan want je benen willen niet graag omlaag. De Dode Zee is omgeven door kurkdroge rotsen met veel geschiedenis (Massada, Petra, de vrouw van Lot met haar kindje als zoutpilaar). Zowel aan de westzijde (Israël) als aan de overkant (Jordanië) is een toeristenindustrie ontstaan rond de geschiedenis en het heilzame water. Er komen veel mensen met aandoeningen als psoriasis en vitiligo. Fabrieken verwerken het water tot cosmetica en weer andere fabrieken destilleren er allerlei mineralen uit. De waterspiegel is het laagstgelegen punt op aarde. Het diepste punt ligt liefst 417,5 meter onder zeeniveau en daalt nog steeds verder. Er is een reddingsplan in ontwikkeling waarbij water uit de Rode Zee redding moet gaan brengen.

Enfin, wij brachten de Pesachperiode door bij mijn schoonfamilie in Dimona op 40minuten rijden van de Dode Zee. De hotels daar zijn aantrekkelijke genoeg om een paar dagen te verblijven en dus boekten we daar een kamer. Baby Polly logeert bij opa en oma wat voor alle betrokken partijen wel prettig is. ’s Avonds kwamen we aan bij het Isrotel; een knap hotel tussen vele anderen. We hadden de allerlaatste kamer bemachtigd want veel Israëliërs vieren de Pesachvakantie buitenshuis. De kamer was standaard met als extraatje een kapot deurslot dat overigens snel en vakkundig gerepareerd werd.

Iets later dronken we een watertje op het balkon. Het was zwoel en windstil en we hadden uitzicht op een aanlokkelijk blauw zwembad en iets verder het leigrijze wateroppervlakte met in de verte Jordaanse lichtjes waar hotelgasten waarschijnlijk richting ons staarden. In het zwembad was zo’n schoonmaakrobot bezig in een willekeurig patroon over de bodem te glijden. Er was zo te zien iets niet in orde met zijn (ik doopte hem Dirk naar de onfortuinlijke keeper van fc Knudde) richtingsgevoel van hij bleef maar dolen in hetzelfde hoekje.

Enkele muggen waren naar onze zevende verdieping gevlogen voor een slokje bloed en dat was voor ons het sein ook wat te gaan eten. Het was inmiddels negen uur. Het Ranch Steak House hadden we vorig jaar al eens geprobeerd en was zo goed bevallen dat we weer naar binnen liepen. Ik vertel anderen graag over goede eetervaringen en dit is geen uitzondering. De zalmcarpaccio was van sashimi kwaliteit en de aan tafel gesneden prime rib was zeker drie centimeter dik en zo sappig en mals als kooktechnisch haalbaar.

Huisgemaakt mango-, citroen- en kersenijs plus een stevige espresso completeerden dit alles.

We hadden daarna wel een wandelingetje nodig om deze ervaring een plaatsje te geven!

Tegen middernacht stonden we weer op het balkon. Innig voldaan mag ik wel zeggen. De muggen hadden onze verdieping opgegeven maar Dirk verdedigde nog altijd zijn eigen hoekje van het zwembad.

Inmiddels is de Dode Zee een vaste bestemming voor onze vele gasten die ons verblijf in Israël aangrijpen om het land eens te komen bekijken. Het is altijd weer schrikken als je na drie uur in een koele auto bij het hotel uitstapt. De autothermometer gaf al een tijdje temperaturen hoog in de dertig en soms zelfs begin veertig aan maar wat dat echt betekent weet je pas als je er onbeschermd in staat. De lucht is niet klam of droog maar dik en vet. Ik kan het niet anders omschrijven.

 Alsof je je met een machete een weg moet banen wanneer je buiten loopt. Na een tijdje ligt er een plakkerig laagje op je huid die niet snel verbrandt ondanks de genadeloze zon. Misschien is ook de lucht rijk aan de zeemineralen? Familie en vrienden willen natuurlijk even de zee in nu ze er toch zijn en dobberen even later tevreden in het badwarme water (31 graden in augustus). Omdat je niet kunt verdrinken, niet moe wordt, er nauwelijks golven zijn en er geen stroming is kun je op je rug tot ver van de kust af peddelen voor het tijd wordt terug te keren.