wereldeditie.nl

Het moet toegegeven, in Nederland heb ik nooit in een studentenhuis gewoond of op kamers waarbij je samen met andere studenten een gezamenlijke ruimte deelt. Ik kan dus ook niet zeggen hoe het er daar aan toe gaat, wat de hygiënische toestanden zijn, hoeveel pizzaresten her en der liggen, ongewassen vaat er nog staat of hoe vaak de stofzuiger (als die er al is) wordt gebruikt.

Uitzonderingen daar gelaten, heb ik toch zo het idee dat de Nederlanders nog wel prijs stellen op wat hygiëne, comfort, ruimte en opgeruimdheid. Laat me maar even in die waan.

Met mijn 27 bijna 28 jaar beschouw ik mezelf als oudere jongere, maar dat het verschil met een studentikoos leven zo anders is had ik niet verwacht.

In Grenoble bewoon ik momenteel een 2 kamer appartement, 45m² groot en betaal daar 600 euro huur voor. Door de vele studenten is hier een grote vraag naar dit soort appartement en dat zie je terug in de prijzen. Grenoble schijnt na de grote steden Parijs en Lyon zo’n beetje de duurste stad van Frankrijk te zijn en dat geloof ik graag.

Om kosten te besparen gaan veel studenten in “colocation” wat inhoudt dat je met meerdere personen een appartement huurt waarin iedereen een eigen slaapkamer heeft.

Omdat ik binnenkort meer vanuit Nederland zal werken en minder vanuit Frankrijk leek me mijn huidige appartement wat aan de dure kant dus ging ik op zoek naar een kamer in colocation om de kosten wat te kunnen drukken.

Druk de term op google in en je wordt overstroomd door sites waarbij kamers, grote appartementen en huizen worden aangeboden, van het centrum van de stad tot een gehucht in de bergen. Op deze sites worden dan niet alleen de kamers aangeboden, je kunt ook jezelf aanbieden als huurder en dan vervolgens door de huiseigenaren of huurders uitgenodigd worden voor een bezoek. Ik had me op 2 sites aangemeld en binnen no-time reponse van anderen die kamers te huur hebben.

De keuze is reuze heb ik al gemerkt, maar zoals je het vaker ziet; op een foto lijkt alles altijd mooier dan het is. Ik spreek uit ervaring als ik zeg dat het ook zo is met de Franse huizenmarkt. Mijn eerste bezoek was aan de kant van de universiteit en hopelijk niet representatief voor de andere bezoeken die ik nog op de agenda heb staan. Bij binnenkomst struikelde ik bij wijze van spreken over de 3 katten die er rond liepen, viel mijn oog op de haren en stofnesten die op de grond lagen, konden mijn ogen niet wennen aan het TL-licht in de huiskamer en was ik er nog niet helemaal uit of het behang naar beneden kwam door het vocht of doordat de lijm gewoon losliet. De badkamer en toilet zouden zo uit een reclame kunnen komen die antikalk of antischimmel aanbieden, maar waarin het dan nog niet gebruikt is zeg maar.

Ik mocht plaats nemen op de bank die net als bij heel veel Fransen bedekt is met de aller lelijkste deken die je kunt bedenken en we begonnen wat te praten. Tja, wat zal ik daar van zeggen… Niet echt mijn “cup of tea” deze vegetarische bomenknuffelaars. Ik zag me er nog niet bepaald gaan wonen heel vriendelijk heb ik ze bedankt voor de tijd, maar ook gezegd dat ik nog een aantal andere kamers zou bekijken. Met andere woorden: “nee bedankt en zoek het uit met je zooi” maar zo zeg je dat dus niet in het Frans. Ze zeggen wel eens dat je geen schoenen weg moet gooien voordat je nieuwe hebt, maar ik was hier toch wel over uit. Dan nog liever in een jeugdhotel.

Bezoek 2 was in de pauperwijk van een redelijk welvarend dorpje vlakbij. Hier was alles een stuk beter in balans: schone keuken, ruime kamer, gezamenlijke zitkamer, leuke andere bewoners maar nog steeds dat “smutzige” waar ik niet naar op zoek ben. Een kamer, waarvan de deur niet sluit en die je dus niet op slot kan doen. Een raam dat kapot was en nu een houten plaat in de plaats heeft. Een balkon dat onder je voeten lijkt weg te zakken. Ondanks mijn niet hele hoge eisen was ik hier nog niet van overtuigd.

Het derde bezoek leek de goede kant op te gaan met een schone ruime kamer, knappe badkamer en een keuken waar je knap een potje kan koken. Helaas was de woonkamer getransformeerd tot slaapkamer, zodat er een derde bewoner ruimte heeft en dus de kosten per persoon nog lager. De enige ruimte waar je dus met zn allen kunt zitten is de keuken. Verder was de lift kapot en moest je 5 hoog via de trap (zie je jezelf al gaan met al je spullen) en denk ik niet dat dit mijn nieuwe stek gaat worden.

Vanmiddag heb ik nog een aantal andere bezoeken gepland en hoop dat daar iets bijzit waar ik me wel happy bij ga voelen. Mijn eigen appartement is na het zien van de andere woningen een waar paradijs van ruimte, waar ik niet bang voor een rattenplaag hoef te zijn en waar ik nog ruim een maand van kan genieten. Ondertussen dus wel snel iets anders passends vinden en in het slechtste geval de lat erg laag leggen en mezelf onderdompelen in de leefstijl van de “vieze Fransen”. Ik snap nu waar die uitdrukking vandaan komt….