wereldeditie.nl

En daar ben ik dan, aangekomen in Boekarest! Op het moment dat ik het vliegtuig uitstapte moest ik even wennen aan de temperatuur van 34 graden. Ik was nog gekleed op het Nederlandse weer, maar dat scheelt zo’n 15 graden met hier.

Mijn terugkomst in het kindertehuis was heftig. Een heleboel bedjes waren opeens leeg, en de kinderen die erin hoorden te liggen kon ik nergens vinden. Twee kinderen bleken in het ziekenhuis te liggen vanwege ademhalingsproblemen en een ander meisje waar ik vorig jaar  intensief mee  gewerkt heb, is overgeplaatst naar een ander kindertehuis. Slik.

De twee kinderen in het ziekenhuis heb ik inmiddels opgezocht. Het ziekenhuis ziet er net zo slecht uit als het kindertehuis zelf. Bedjes die bijna van ellende uit elkaar vallen, overal viezigheid en dus alles behalve schoon. Omdat ik geen uniform droeg mocht ik eigenlijk niet eens naar binnen. Maar na een beetje aandringen mocht heel even kijken.

Ze zagen er slecht uit. Nog magerder dan vorig jaar, en een trieste blik in hun ogen. Het zijn twee jongentjes die laag van niveau zijn. Ze kunnen niet lopen en niet praten. En dan daar lig je dan. 24 uur per dag in bed, niemand geeft je aandacht, niemand kijkt naar je om, behalve om je af en toe wat eten te geven of om je luier te verschonen. Ik heb even stiekem gedacht: wat voor nut heeft je leven dan? Ik schrok van mijn eigen gedachte. Maar het is wel iets wat rond heeft gemaald in mijn hoofd. Waarom ziet niemand dat deze kinderen ook gewoon liefde en aandacht nodig hebben?

Ik ben nu al een aantal dagen in het kindertehuis geweest en het personeel reageert verschillend. Een aantal zusters knikte vriendelijk toen ze me zagen terwijl andere zusters weer doen alsof ik lucht ben en niet besta. Het is me wel duidelijk geworden dat ik weer helemaal onderaan de ladder kan beginnen, en mezelf weer voor de volle 100% moet bewijzen om dat respect ook maar een klein beetje terug te winnen.