wereldeditie.nl

Ik heb een nieuwe hobby: borrelen. Vraag niet hoe dat zo gekomen is, maar een feit is, dat ik me nu al een paar dagen rond 19.00 van mijn bergdorpje tot boulevardniveau laat afzakken en plaatsneem op een terras met zeezicht.

 Ik laat mij daar gewillig een ouzo dan wel een droge witte serveren. In de Griekse borrelrealiteit betekent dit, dat je daar gratis en ongevraagd een glas water en een bakje zoute pinda’s bij krijgt, want door het ontbreken van een frituurcultuur is de bitterbal hier onbekend.

In het knabbelbakje is één op de vijftig pinda’s een knaloranje borrelnoot, of een gifgroene alias, die naar pistache zou moeten smaken. Verder verrassend veel pseudopinda’s: als normaal knabbeltje gecamoufleerde spliterwten, van onverhoeds tandbrekende hardheid. Is de ober een bijklussende tandarts of nuttigen wij een eetbare variant van het afgewerkte split van de lokale wegenbouwer?

Borrelen doe je in tenue de ville. Voor hem: geruite bermuda, lawaaihemd, witte crocs. Voor haar: strakwitte legging, topje met spaghettibandjes en een eng glittertje, hakken met doodsverachting. Opkomen via de coulissen van de plaatselijke Kalverstraat, bij de Dam halt en front maken bij het terras, tot iedereen je gezien heeft; plaatsnemen met je rug naar de zonsondergang, ober wenken. Als je bestelling is uitgeserveerd – met oogcontact – je glas heffen naar volstrekt onbekenden op het aanpalende terras. Liplezen, dat ze ‘Ken jij die engerd?’ naar elkaar mimen.

Borrelen lijkt makkelijk, maar is het niet. Voor de vorm neem ik nog wel een boek mee, maar vanaf het eerste nipje staan mijn oren op steeltjes, om maar niets van de conversatie achter mij te missen. Na veertig minuten ben ik nog niet verder dan het ISBN-nummer, in beslag genomen als ik ben door het oorgloeiende relaas van een vrouw, die haar drie vriendinnen verslag doet van ene Aad. Hoe Aad in haar leven gekomen was (en ook wel in haar zelf, dacht ik, maar toen zat ik net een handje split te vermalen) en hoe plezierig dat allemaal was geweest. Intussen had ze ook nog steeds een Leo.

Dat was ook na jaren nog steeds een echte lieverd, maar ja, met Aad was het toch leuker en wat moest ze nou. Van Aad moest je kiezen, maar dat kon ze Leo niet aandoen. Die schat die ‘wist nog van niks niet, van mij en Aad en zo dan’. De vriendinnen leken zowel Aad als Leo te kennen maar hadden niet echt een praktische oplossing zoals de Libelle of Volkskrant die biedt. Aad en Leo waren neven van elkaar, dacht ik te begrijpen. Ik zag de verjaardagen al voor me: met Aad naar de keuken voor ‘even iets anders dan die eeuwige zoute pinda’s’, om dan na drie kwartier terug komen met een paar kaasblokjes. Zonder prikkertje, gembertje of niks! En Leo zeker nog niets in de gaten.

De dag was ook al helemaal verkeerd begonnen. Bij de ochtendkoffie had ik een Deens echtpaar ontmoet. Omdat de uitbater van het terras zijn parasol nog niet had uitgezet, hielden zij om beurten een roze kinderparapluutje vast, teneinde uit de zon te blijven. Dat wilde niet erg lukken. Hij had nog een staartje Retsina in de fles, zij was vrolijk al van de tweede witte wijn. Het was even voor half twaalf, maar hier is elk uur ‘de vijf’ minstens twee keer in de klok, dus wat ken’t skelen.

De man kijkt achter mijn rug naar het schoolbord waarop een rijtje cocktails vermeld staat en richt zich in gebroken Denglish tot mij. Wat een Sex on the beach is. Als ik omdraai om de kaart van het belendende tafeltje te pakken citeert hij de tekst van mijn T-shirt: ‘Professional Sex Therapist. First Lesson Free’. Ik lees hem voor wat men neme voor een Sex on the Beach. Er passeert een ander Deens stel en de man herhaalt het recept. En even later nog eens, als een derde Deens koppel de pas inhoudt. In opgewonden Deens worden reacties uitgewisseld. En naar mij gewezen.

Buitenlanders zeggen wel eens, dat Nederlands voor vreemde oren iets van een ernstige keelkwaal weg heeft, voor mij klinkt meerstemmig Deens alsof hun eten elk ogenblik terug kan komen. Dat wil ik liever niet meemaken, dus leeg ik mijn frappé, roep tegen de eigenaar dat ik morgen wel weer betaal en laat de Denen hun eigen Sex on the Beach bedenken. Ik overweeg om straks bij het borreluur een B52 te proberen, dat klinkt tenminste iets minder naar zand tussen de ballen. Als het zover is, kijk ik nog even op de kaart: ik kan ook Orgasm bestellen. Voor 7 euro! Voor je neus, op tafel! Maar waar laat ik die zoute pinda’s dan?

Dandalos.