Hard onderuit op de fiets in Waalse ‘thuiswedstrijd’
- 30-06-10@16:10
2 Reacties
Meteen maar even een vervolg van mij fietsprestaties, nu we het er tóch over hebben. Ook even een indrukwekkende foto erbij, maakt het nog leuker.
Deze week was Ella, mijn fietsvriendin uit Wormer, hier een paar dagen op bezoek. Ja, en dan moet er natuurlijk worden gefietst hè. Voor dinsdag had ik een rit gepland: via Hotton, La Roche en Ardenne, Baracque de Fraiture, Petit Sart, Lierneux, Aywaille, Comblain au Pont, Tohogne, Barvaux. Zo een 125 kilometer. De liefhebbers moeten het maar op de kaart natrekken.
Op woensdagmiddag zou er een rit zijn van mijn club; tenminste voor de wat oudere leden, meest gepensioneerd. Kon Ella meteen met mijn fietsmaatjes kennismaken en ik kon haar mijn kennis van de Franse taal tonen; zo ben ik dan ook weer. Goed bedacht allemaal.
Dinsdagmorgen om 10.30 uur op pad. Mijn echtgenote was inmiddels begonnen met de voorkant van het tuinhuis te verven. “De toeristen gaan fietsen!” riep ik haar nog toe: “Je hebt werkpaarden en luxe paarden.”
Inmiddels dacht ik al aan de klim van acht kilometer die na La Roche zou volgen. Vooral eigen tempo rijden naar boven, niet door Ella – een goed klimster – laten opjagen.
Bij Rendeux wist ik een leuk weggetje binnendoor, heel idyllisch, gedeeltelijk langs de Ourthe. “Hier staan allemaal Vlamingen op de camping” riep ik nog, en: “Kijk uit, hier komt een hoge houten brug, je moet er met een gangetje op, maar er staan ook paaltjes.” Inmiddels lette ik op de paaltjes. Er was ook een soort drempel; maar lettend op de paaltjes had ik die niet gezien. Ella keek bezorgd toen ik kreunend op de grond lag. “Gaat het?” vroeg ze.
Mijn eerste reactie: “Ik zie me vandaag niet meer naar Baracque omhoog klimmen.”
Ik zag daarna wel de spreekkamer van een huisarts, dicht bij de plaats van het ongeval, en later de eerste hulp van het ziekenhuis, waar onder andere mijn lip werd gehecht en waar foto’s van mijn borst en een scan van mijn hoofd werden genomen. Gelukkig niets gebroken of zo, wel een stijve pols en enige schaafwonden.
Ella ging de volgende dag alleen fietsen. Ik had nog wel een leuke route voor haar, zonder mijn Belgische fietsmaatjes.
Hej Age,
Het is niet leuk om te vallen maar het hoort er ook bij zeg ik altijd maar. Als je de afdaling Laroch hebt komende vanaf de (richting) snelweg.
Daar ben ik ook een keer bijna mat 79 onderuit gegaan. Toen ik al half aan het vliegen was dacht ik (net als altijd als ik val of bijna val) dat gaat zeer doen.
Zo als fietsers altijd zeggen ieder lidteken is een verhaal.
Gelukkig heb ik hier 1 Zweden nog niet zo veel verhalen.