wereldeditie.nl

Ik bevind me op de eerste verdieping van een niet al te stevig uitziend gebouw. De vloer onder mijn voeten trilt, de tafel voor me schut gevaarlijk op zijn poten. De flesjes cola en bier die op tafel stonden, liggen inmiddels op de grond.

De inhoud ervan loopt over de toch al smoezelige vloerbedekking heen. Niemand lijkt zich daarom te bekommeren, er zijn belangrijkere dingen op dit moment. Twee mensen voor me zijn in een paal geklommen die het dak van dit gebouw op zijn plaats houdt. Een ander stel lijkt klaar om van de eerste verdieping naar beneden te springen. Achter me wordt geduwd, getrokken en geschreeuwd. Het lawaai is oorverdovend.

Ik werp een blik naar buiten om te zien hoe ik hier veilig vandaan kan komen. Op straat lijkt de situatie echter niet veel beter. Een auto met nog meer passagiers op het dak dan in de auto rijdt in gevaarlijk tempo door de straat. Als hij de bocht omvliegt, verliest hij een van de passagiers. Mensen klimmen in lantaarnpalen en op het dak van een nabijgelegen gebouwtje. De situatie die deze chaos heeft veroorzaakt doet bij mij een oud Hollands trauma ontwaken. Ik probeer, met mijn Nederlandse VSO-collega, de groep tot rust te manen. Alsjeblieft, doe rustig, het leed is nog niet geleden……

Wat is er gebeurd? Ja, goede vraag. Eigenlijk nog niets. Aanleiding voor alle commotie is dat de scheidsrechter van de voetbalwedstrijd Ghana een penalty heeft toegekend. De mensen gaan werkelijk uit hun dak terwijl wij Hollanders als geen ander weten dat penalties ook gemist kunnen worden. Maar, onze waarschuwingen gaan verloren in het kabaal. De vuvuzella’s en fluitjes proberen elkaar te overstemmen.

De pruiken, tshirts, riemen, schoenen en vlaggen zijn allemaal in de Ghanese driekleur rood, geel, groen gekleurd. Veel mensen hebben hun gezicht in de driekleur gesminkt. Ik heb eerder voetbalgekte meegemaakt, maar dit slaat werkelijk al mijn eerdere ervaringen. En, het doelpunt wordt gescoord! Tot opluchting van ons Hollanders die pas nu mee durven feesten. Het eindsignaal van de wedstrijd is als het startsein van een nog groter feest. Alsof de cup al in handen is! Auto’s met uitgelaten mensen erin, erop en eraan razen door de straten, een optocht vol juichende mensen door de hoofdstraat… werkelijk iedereen viert feest. 

Inmiddels heeft Ghana het tot de kwartfinale’s geschopt. Heel Afrika schaart zich achter ‘de hoop voor Afrika’. De mensen in Ghana zelf zijn razend trots op het behaalde resultaat. ‘Ook als we de wedstrijd tegen Uruguay niet winnen, zijn we trots op onze jongens’, zei een collega vanmorgen. Een instemmend geknik van de anderen was het gevolg. Aan mij zal het niet liggen. Vandaag zal ik me, net als de gemiddelde Ghanees, uitdossen in een Ghana-voetbalshirt en de longen uit mijn lijf schreeuwen om de mannen aan te moedigen, maar niet voordat ik in mijn oranjeshirt het succes van het Nederlandse team heb gevierd.